💒💒💒 زندگی زیباست 💒💒💒

اسباب بازیهاى شکسته و کهنه ى کودکانتان را دور نیندازید، تعمیر کنید. تا یاد بگیرند عشق و خاطره را به آسانى نمیشود دور انداخت.. باید تعمیرش کرد و دوباره در آغوشش گرفت..

ﻣﻦ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻭﻗﺘﯽ ﺑﭽﻪ ﺑﻮﺩﻡ؛
ﺑﻪ ﯾﻪ ﮐﺎﺭ ﻣﺎﻣﺎﻧﻢ ﺧﻨﺪﻡ ﻣﯿﮕﺮﻓﺖ
ﮐﻪ ﻣﯿﺸﺴﺖ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ،ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺘﺎﺵ ﺍﺷﻐﺎﻝﻫﺎ ﺭﻭ ﯾﮑﯽ ﯾﮑﯽ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﺮﺩ!
ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﻣﯿﮕﻔﺘﻢ ﭼﻪ ﻣﺎﺩﺭ ﺳﺎﺩﻩﺍﯼ ﺩﺍﺭﻡ!
ﻣﮕﻪ ﻣﺎ ﺟﺎﺭﻭ ﺑﺮﻗﯽ ﻧﺪﺍﺭﯾﻢ؟
آﺧﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﻪ ﮐﺎﺭﯾﻪ ﻣﺎﻣﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﻧﮕﺸﺖ آﺷﻐﺎﻝﻫﺎ ﺭﻭ ﺟﻤﻊ ﻣﯿﮑﻨﻪ؟
ﺗﺎ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻏﺮﻕ ﻏﺼﻪﻫﺎﻡ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺑﻪ مشکلاﺗﻢ ﻓﮑﺮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻡ،
ﯾﻪ ﻟﺤﻈﻪ ﺑﻪ ﺧﻮﺩﻡ ﺍﻭﻣﺪﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺳﺖ ﻫﺎﻡ ﭘﺮ ﺍﺯ آﺷﻐﺎﻟﻪ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺭﻭﯼ ﻓﺮﺵ ﺟﻤﻊ ﮐﺮﺩﻡ...

ولي هيچي مث دستاي مادرمون وقتي بچه بوديم و سرما ميخورديم ميزاشتش رو پيشونيمون ببينه چقد تب داريم حالمونو خوب نميكرد....

کسي كه آدمو بخواد ،
بهتر از تو براش وجود نداره ،
كسي هم كه نخوادت ،
همه براش از تو بهترن ،
در نهايت همه چیز ،
به خواستن آدما ربط داره ،
نه به خود آدما ..

از من
فقط
خبر داشت
همین...
مثل مردمی که می دانند
جایی از جهان جنگ است ....

فراعنه نمیتوانند برده رﺍ به وجود آورند، زیرا برده ها هم تعدادشاﻥ زیاد است هم قدرتشان، ﺩر نتیجه این خود برده ها هستند که فرعون ها رﺍ میسازند !

مارتین لوترکینگ

‏گاهی وقتا چین و چروکای زیر چشم مربرط به سن و سال نیس،مال روزاییه که زیادی قوی بودی....

+چه کار می‌کنی؟
-می می‌زنم...
+برای چه؟
-تا فراموش کنم...
+چه را فراموش کنی؟
-سرشکستگیم را...
+سرشکستگی چه؟
-سرشکستگی میخواره بودنم را...


«شازده کوچولو»
«آنتوان‌دوسنت‌اگزاپه‌ری»

یک روز بالشتَمو برمیدارم
جایِ خوابمو جمع میکنم
میندازم رویِ کولَم و
خودمو میبَرَم یک جایِ دور؛
و از روزهایِ سخت و کسِل کننده ای که دمار از حسِ قلب و روحم در اورده؛
بیدار میشم..

به سلامتی همه اونایی که به ما پز دادن و باعث پشرفتمون شدن. باعث شدن بیشتر تلاش کنیم تا به خیالمون به همه اونا برسیم. بعد ببینیم همه پزهاشون دروغ بوده.
اونوقت ما موفق باشیم و اونها...

‏ما یِه جای کارو خَراب کردیٓم
و اون دَقیقا هَمونجایی بود کِه فکر کردیٓم شماها رِفیقید..:).

پاسبان‌حرمِ دل شده‌ام "شب همه شب"
تا در این پرده جز اندیشه‌ی او نگذارم ...

حضرت حافظ

حقیقت این است که فرودگاه ها بیشتر از سالنهای عروسی بوسه به خود دیده اند...
و دیوار بیمارستانها بیشتر از عبادتگاه ها صدای دعا شنیده اند..
همیشه این گونه ایم و این طبیعت ادم هاست ، همه چیز را موکول میکنیم به زمانی که در حال از دست رفتن است...

یه وقتایی تو زندگی هست ک عمق غم اونقد زیاده ک هیچ چیز، حتی اتفاقای خوب و هیجان انگیز هم حال آدمو خوب نمیکنه...
مثل اون کسی ک توی استادیوم تیمش داره میبازه و حتی وقتی میفهمه دوربین داره نشونش میده هم ساکت و آروم بدون عکس العمل فقط نگاه میکنه...

از یه دختر نپرسید کجا بریم ؟!
ازش بپرسید حدس بزن داریم کجا میریم ،
بعد ببریدش به اولین جایی که حدس میزنه ..