شهر امام رضا (ع)

فضل بن شاذان گوید : از حضرت رضا (ع ) چنین شنیدم که آن زمان که خداوند تبارک و تعالی به حضرت ابراهیم ( ع ) امر فرمود که به جای فرزندش اسماعیل ، گوسفندی را که خداوند فرستاده بود ذبح نماید ، حضرت ابراهیم ( ع ) در دل آرزو کرد که ای کاش فرزندش اسماعیل را به دست خود ذبح می کرد و دستور ذبح گوسفند به جای ذبح فرزندش به او داده نشده بود ، تا به این وسیله احساس پدری را که عزیزترین فرزندش را به دست خود ذبح می کند ، داشته باشد و در نتیجه شایسته رفیع ترین درجات ثواب در صبر بر مصائب شود ، خداوند عز و جل نیز به او وحی فرمود که : ای ابراهیم ، محبوب ترین خلق من نزد تو کیست ؟ ابراهیم گفت : خدایا مخلوقی خلق نکرده ای که از حبیبت محمد ( ص ) نزد من محبوب تر باشد ، خداوند به او وحی فرمود که : ای ابراهیم آیا او را بیشتر دوست داری یا خودت را ؟ او گفت : نه ، او را بیشتر دوست دارم . خداوند فرمود : آیا فرزند او را بیشتر دوست داری یا فرزند خودت را ؟عرض کرد : فرزند او را . خداوند فرمود : آیا بریده شدن سر فرزند او از روی ظلم به دست دشمنانش دل تو را بیشتر به درد می آورد یا بریدن سر فرزندت به دست خودت بخاطر اطاعت از فرمان من ؟گفت : بریده شدن سر فرزند او به دست دشمنانش دل مرا بیشتر به درد می آورد . خداوند فرمود : گروهی که خود را از امت محمد ( ص ) می دانند فرزندش حسین را به ظلم و ستم به مانند گوسفند ذبح خواهند کرد و با این کار مستوجب خشم و غضب من خواهند شد .ابراهیم ( ع ) بر این مطلب جزع و فزع نموده ، دلش به درد آمد و شروع به گریه کرد .