نام كتاب: ملاقات محبوب

مكّه يكى از حرمهاى الهى‏
خداوند مقام ويژه‏اى براى شهر مكّه قائل است، و آن را به عنوان‏يكى از حرمتهاى تكوينى و تشريعى خود قرار داده است. هر كس‏بدان داخل مى‏شود احساس امنيّت مى‏كند و هركس در آن زندگى‏مى‏كند از اطمينان خاطر و ثباتى خاصّ برخوردار است. لذا مردم دسته‏دسته از اقصى نقاط عالم بدون هيچ واهمه‏اى به سوى اين شهر مقدّس‏مى‏شتابند. اگر كسى دراين شهر دست به تعدّى بزند، ديرى نخواهدپاييد كه انتقام الهى شامل حال او خواهد شد. حتماً داستان اصحاب‏فيل را كه در قرآن آمده شنيده‏ايد، ابرهه پادشاه حبشه با سپاهى تا دندان‏مسلّح و مجهّز به فيلهاى جنگى به مكّه مكرّمه حمله‏ور شد.
او مى‏خواست خانه كعبه كه مركز توحيد و عبادت به شمار مى‏رفت‏را از بين ببرد... حال آنكه خداوند قبل از دخول آنها به مكّه، پرندگان‏ابابيل را مأمور ساخت تا بوسيله سنگهاى كوچك آنها را هدف قراردهند، پس خداوند بوسيله آن پرندگان تمام آنها را از بين برد، قرآن نيزدر سوره مباركه فيل از آنها ياد مى‏كند و مى‏فرمايد:
)أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِأَصْحَابِ الْفِيلِ * أَلَمْ يَجْعَلْ كَيْدَهُمْ فِي تَضْلِيلٍ *وَأَرْسَلَ عَلَيْهِمْ طَيْراً أَبَابِيلَ * تَرْمِيهِم بِحِجَارَةٍ مِن سِجِّيلٍ * فَجَعَلَهُمْ كَعَصْفٍ‏مَأْكُولٍ(80)).
"آيا نديدى پروردگارت با فيل سواران چه كرد؟ * آيا نقشه آنها را درضلالت و تباهى قرار نداد؟ * و بر سر آنها پرندگانى را گروه گروه‏فرستاد * كه با سنگهاى كوچكى آنان را هدف قرار مى‏دادند * سرانجام‏آنها را همچون كاه خورد شده قرار داد."
بنابراين هر كس قصد تعدّى به مكّه معظّمه را داشته باشد عاقبت‏خوبى در انتظار او نخواهد بود.
خداوند درباره شهر مكّه در قرآن مى‏فرمايد:
)إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَيَصُدُّونَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ الَّذِي جَعَلْنَاهُ‏لِلنَّاسِ سَوَاءً الْعَاكِفُ فِيهِ وَالْبَادِ...(81)).
"آنان كه كفر ورزيدند و باز مى‏دارند از راه خدا و مسجدالحرام كه‏گردانيد براى مردم يكسان چه آنها كه مقيم اند در آن و چه افراد بيابانى."
بارزترين و آشكارترين نمونه بازداشتن از راه الهى، بازداشتن ازمكّه مكرّمه و بويژه مسجدالحرام مى‏باشد. بنابراين حكومتها با وجوداختلاف در رفتارها و مذاهب نيز با وجود رنگهاى مختلف نمى‏توانندمانعى براى رفتن مردم به حجّ ايجاد كنند و اگر مانعى هم توسّطحكومتها ايجاد شود موقّت خواهد بود، چون منع دائمى حجّ در توان‏آنها نمى‏گنجد.
سپس قرآن كريم تأكيد مى‏كند كه مسجدالحرام براى اهل مكّه‏نمى‏باشد، مُلك كسى كه بر آن سرزمين مقدّس مسلّط است نيزنمى‏باشد. بلكه متعلّق به همه -چه مكّى و چه غير مكّى- مى‏باشد.
سپس خدا مى‏فرمايد:
)...وَمَن يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحَادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ (
"...و هر كس بخواهد دراين سرزمين از طريق حق منحرف گردد،و دست به ظلم و ستم بيالايد ما از عذاب دردناك به او مى‏چشانيم."
پس كسى كه در شهر مكّه جنگى بيفروزد وحجّاج بيت اللَّه الحرام راآزار و اذيّت كند بايد از عذاب دردناك به او چشانده شود.
بعداز اين خدا مى‏فرمايد:
)وَإِذْ بَوَّأْنَا لِإِبْرَاهِيمَ مَكَانَ الْبَيْتِ...(.
"و )بخاطر بياوريد( زمانى را كه محلّ خانه كعبه را براى ابراهيم‏آماده ساختيم."
از خصوصيّات اين خانه آن است كه هيچ‏كس حق ندارد به نام زبان،مذهب يا قومى خاص بر آن مسلّط شود، در واقع اين خانه از آنِ همه‏است، و بر هر كسى كه بدان داخل مى‏شود واجب است كه خود را ازوابستگيهاى جغرافيايى، سياسى و خونى برهاند.. عصبيّت براى‏زمين، زبان يا ملّيّت در آنجا راهى ندارد. زائر بايد تمام توجّه خود رامعطوف به خداوند سبحان كند، آن وقت است كه انسان احساس‏مى‏كند بنده واقعى خدا مى‏باشد، در آن هنگام انسانيّت را درك مى‏كندوبه توحيد روحانى پى مى‏برد، و با پاكى زندگى مى‏كند.
سپس خداوند متعال مى‏فرمايد: )...أَن لاَّ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً...(.
"...و چيزى را شريك من قرار مده..."
درست است كه در هر مكان مى‏توان نشانه‏هاى شرك را پيدا كرد،ولى اين مكان شريف مركز تجلّى توحيد مى‏باشد و بيش از هر جاى‏ديگر ردّ شرك در آن متجلّى است.
)...وَطَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْقَائِمِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ...(82)).
"...و خانه‏ام را براى طواف كنندگان و قيام كنندگان و ركوع كنندگان‏و سجود كنندگان پاك كن."
يعنى اينكه پاك و پاكيزه بودن هميشگى حجّ الزامى مى‏باشد.