چون خراباتی نباشد زاهدی

 

چون خراباتی نباشد زاهدی

چون خراباتی نباشد زاهدی    کش به شب از در درآید شاهدی محتسب گو تا ببیند روی دوست    همچو محرابی و من چون عابدی چون من آب زندگانی یافتم    غم نباشد گر بمیرد حاسدی آن چه ما را در دلست از سوز عشق    می‌نشاید گفت با هر باردی دوستان گیرند و دلداران ولیک    مهربان نشناسد الا واحدی از تو روحانیترم در پیش دل    نگذرد شب‌های خلوت واردی خانه‌ای در کوی درویشان بگیر    تا نماند در محلت زاهدی گر دلی داری و دلبندیت نیست    پس چه فرق از ناطقی تا جامدی گر به خدمت قایمی خواهی منم    ور نمی‌خواهی به حسرت قاعدی سعدیا گر روزگارت می‌کشد    گو بکش بر دست سیمین ساعدی