وارد طهرانی (محمّد شفیع):
محمد شفیع، فرزند محمد شریف تهرانی، متخلص به وارد و از شاعران تهران است. اجدادش از خدام آستان حضرت عبدالعظیم(ع) بودهاند. به دنبال دعوت عالمگیر پادشاه از استادش، ملاّ سلیم تهرانی، همراه وی به هندوستان رفت و در آن دیار، گاه در حیدر آباد (در دوره فرمانروایی عبدالله قطب شاه) و گاه در دهلی (در دوره فرمانروایی بهادر شاه جانشین عالمگیر شاه)، روزگار گذراند و سرانجام درویشی اختیار کرد.
شریفای طهرانی:
که گاه به کاشف مشهور بود، برادر حمید اسماعیل منصف تحصیل کردهای بود که در طرشت قضاوت میکرد. وی در نظم و نثر تبحر داشت. اشعار مشهور او عبارت است از: لیلی و مجنون، عباس نامه و هفت پیکر. آثار نثر او نیز به قرار زیر است: سراجالخیر، دُرّ مکنون و خزان و بهار.
صبوری طهرانی (محمود):
وی از شاعران تهران در عصر صفویه بوده که فزون بر شاعری به کتابت هم اشتغال داشته است.
عطاءالله طهرانی (استاد):
استاد عطاءالله طهرانی از شاعران و استادان ادب در تهران بوده است.
ساقی میرزا:
معمار شاه اسماعیل صفوی بود، که به مقام وزارت نیز رسید. وی همچنین، طبع لطیفی داشت و شعر هم میسرود. (سده دهم).
افضل نامی طهرانی:
از شاعران اوایل دوران صفوی است که شعرش به غایت رنگین و متین است. از شاگردان مولانا امیدی تهرانی و احتمالاً از ملایان تهران هم بوده که در جوانی به طور ناگهانی وفات یافته است.
حقی رازی (مولانا):
مولانا حقّی، منسوب به رازی، را شاعری زبان آور نگاشته اند.
قاسم بیک افشار:
مشهور به ملّا حا لتی، از نامدارترین شاعران دورهی شاه طهماسب اوّل بود که در تهران نشو و نما پیدا کرد.
