با هم قرآن بخوانیم

وَمَا أَمْرُنَا إِلَّا وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ ﴿٥٠﴾ 

و فرمان ما جز يك بار نيست [آن هم‌] چون چشم به هم زدنى. (۵۰)

وَلَقَدْ أَهْلَكْنَا أَشْيَاعَكُمْ فَهَلْ مِن مُّدَّكِرٍ ﴿٥١﴾

 و هم مسلكان شما را سخت به هلاكت رسانديم؛ پس آيا پندگيرنده‌اى هست؟ (۵۱) 

 وَكُلُّ شَيْءٍ فَعَلُوهُ فِي الزُّبُرِ ﴿٥٢﴾ و هر چه كرده‌اند در كتابها[ى اعمالشان درج‌] است. (۵۲) 

 وَكُلُّ صَغِيرٍ وَكَبِيرٍ مُسْتَطَرٌ ﴿٥٣﴾ و هر خرد و بزرگى [در آن‌] نوشته شده. (۵۳) 

إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي جَنَّاتٍ وَنَهَرٍ ﴿٥٤﴾ در حقيقت، مردم پرهيزگار در ميان باغها و نهرها، (۵۴) 

فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِندَ مَلِيكٍ مُّقْتَدِرٍ ﴿٥٥﴾در قرارگاه صدق، نزد پادشاهى توانايند. (۵۵)

الرَّحْمَنُ ﴿١﴾ [خداى‌] رحمان، (۱) 

 عَلَّمَ الْقُرْآنَ ﴿٢﴾قرآن را ياد داد. (۲) 

 خَلَقَ الْإِنسَانَ ﴿٣﴾ انسان را آفريد، (۳)

 عَلَّمَهُ الْبَيَانَ﴿٤﴾ به او بيان آموخت. (۴) 

الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبَانٍ ﴿٥﴾ خورشيد و ماه بر حسابى [روان‌]اند.(۵)

وَالنَّجْمُ وَالشَّجَرُ يَسْجُدَانِ﴿٦﴾  و بوته و درخت چهره‌سايانند. (۶) 

وَالسَّمَاء رَفَعَهَا وَوَضَعَ الْمِيزَانَ ﴿٧﴾و آسمان را برافراشت و ترازو را گذاشت، (۷) 

 أَلَّا تَطْغَوْا فِي الْمِيزَانِ﴿٨﴾ تا مبادا از اندازه درگذريد. (۸)

وَأَقِيمُوا الْوَزْنَ بِالْقِسْطِ وَلَا تُخْسِرُوا الْمِيزَانَ ﴿٩﴾

 و وزن را به انصاف برپا داريد و در سنجش مكاهيد. (۹) 

وَالْأَرْضَ وَضَعَهَا لِلْأَنَامِ ﴿١٠﴾ و زمين را براى مردم نهاد. (۱۰) 

فِيهَا فَاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذَاتُ الْأَكْمَامِ ﴿١١﴾

در آن، ميوه [ها] و نخلها با خوشه‌هاى غلاف دار، (۱۱) 

وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحَانُ ﴿١٢﴾ و دانه‌هاى پوست‌دار و گياهان خوشبوست.(۱۲) 

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ﴿١٣﴾ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۱۳)

خَلَقَ الْإِنسَانَ مِن صَلْصَالٍ كَالْفَخَّارِ ﴿١٤﴾ انسان را از گل خشكيده‌اى سفال مانند، آفريد. (۱۴) 

وَخَلَقَ الْجَانَّ مِن مَّارِجٍ مِّن نَّارٍ ﴿١٥﴾ و جن را از تشعشعى از آتش خلق كرد. (۱۵) 

فَبِأَيِّ آلَاء رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ ﴿١٦﴾پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را منكريد؟ (۱۶)