با هم قرآن بخوانیم

صفحه چهارصد و چهل و هفت قرآن آیات 25 تا 51 سوره صافات 

 با قرائت استاد خلیل الحصری

مَا لَكُمْ لَا تَنَاصَرُونَ ﴿٢٥﴾شما را چه شده است كه همديگر را يارى نمى‌كنيد؟! (۲۵)

 بَلْ هُمُ الْيَوْمَ مُسْتَسْلِمُونَ ﴿٢٦﴾ [نه!] بلكه امروز آنان از در تسليم درآمدگانند! (۲۶)

 وَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ ﴿٢٧﴾و بعضى روى به بعضى ديگر مى‌آورند [و] از يكديگر مى‌پرسند! (۲۷)

 قَالُوا إِنَّكُمْ كُنتُمْ تَأْتُونَنَا عَنِ الْيَمِينِ ﴿٢٨﴾

 [و] مى‌گويند: «شما [ظاهراً] از درِ راستى با ما درمى‌آمديد [و خود را حق به جانب مى‌نموديد]!» (۲۸)

 قَالُوا بَل لَّمْ تَكُونُوا مُؤْمِنِينَ ﴿٢٩﴾  [متّهمان‌] مى‌گويند: «[نه!] بلكه با ايمان نبوديد. (۲۹)

وَمَا كَانَ لَنَا عَلَيْكُم مِّن سُلْطَانٍ بَلْ كُنتُمْ قَوْمًا طَاغِينَ ﴿٣٠﴾ 

 و ما را بر شما هيچ تسلطى نبود، بلكه خودتان سركش بوديد. (۳۰)

فَحَقَّ عَلَيْنَا قَوْلُ رَبِّنَا إِنَّا لَذَائِقُونَ ﴿٣١﴾ 

پس فرمان پروردگارمان بر ما سزاوار آمد؛ ما واقعاً بايد [عذاب را] بچشيم! (۳۱)

فَأَغْوَيْنَاكُمْ إِنَّا كُنَّا غَاوِينَ ﴿٣٢﴾ و شما را گمراه كرديم، زيرا خودمان گمراه بوديم!» (۳۲)

 فَإِنَّهُمْ يَوْمَئِذٍ فِي الْعَذَابِ مُشْتَرِكُونَ ﴿٣٣﴾ 

 پس، در حقيقت، آنان در آن روز در عذاب شريك يكديگرند! (۳۳)

إِنَّا كَذَلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ﴿٣٤﴾   [آرى،] ما با مجرمان چنين رفتار مى‌كنيم! (۳۴) 

 إِنَّهُمْ كَانُوا إِذَا قِيلَ لَهُمْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ يَسْتَكْبِرُونَ ﴿٣٥﴾

 چرا كه آنان بودند كه وقتى به ايشان گفته مى‌شد: «خدايى جز خداى يگانه نيست»، تكبر مى‌ورزيدند!(۳۵)

وَيَقُولُونَ أَئِنَّا لَتَارِكُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَّجْنُونٍ ﴿٣٦﴾

و مى‌گفتند: «آيا ما براى شاعرى ديوانه دست از خدايانمان برداريم؟!» (۳۶)

 بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِينَ ﴿٣٧﴾ 

ولى نه! [او] حقيقت را آورده و فرستادگان را تصديق كرده است. (۳۷) 

إِنَّكُمْ لَذَائِقُو الْعَذَابِ الْأَلِيمِ ﴿٣٨﴾  در واقع، شما عذاب پر درد را خواهيد چشيد! (۳۸)

 وَمَا تُجْزَوْنَ إِلَّا مَا كُنتُمْ تَعْمَلُونَ ﴿٣٩﴾ و جز آنچه مى‌كرديد جزا نمى‌يابيد! (۳۹)

 إِلَّا عِبَادَ اللَّهِ الْمُخْلَصِينَ﴿٤٠﴾ مگر بندگان پاكدل خدا! (۴۰)

 أُوْلَئِكَ لَهُمْ رِزْقٌ مَّعْلُومٌ ﴿٤١﴾ آنان روزىِ معيّن خواهند داشت. (۴۱)

فَوَاكِهُ وَهُم مُّكْرَمُونَ ﴿٤٢﴾ [انواع‌] ميوه‌ها! و آنان مورد احترام خواهند بود. (۴۲) 

فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ ﴿٤٣﴾ در باغهاى پر نعمت! (۴۳) 

عَلَى سُرُرٍ مُّتَقَابِلِينَ ﴿٤٤﴾ بر سريرها در برابر همديگر [مى‌نشينند]. (۴۴)

يُطَافُ عَلَيْهِم بِكَأْسٍ مِن مَّعِينٍ ﴿٤٥﴾با جامى از باده ناب پيرامونشان به گردش درمى‌آيند؛ (۴۵)

 بَيْضَاء لَذَّةٍ لِّلشَّارِبِينَ ﴿٤٦﴾ [باده‌اى‌] سخت سپيد كه نوشندگان را لذتى [خاص‌] مى‌دهد؛ (۴۶)

 لَا فِيهَا غَوْلٌ وَلَا هُمْ عَنْهَا يُنزَفُونَ ﴿٤٧﴾ 

نه در آن فساد عقل است و نه ايشان از آن به بدمستى [و فرسودگى‌] مى‌افتند! (۴۷)

وَعِنْدَهُمْ قَاصِرَاتُ الطَّرْفِ عِينٌ ﴿٤٨﴾

 و نزدشان [دلبرانى‌] فروهشته‌نگاه و فراخ‌ديده باشند! (۴۸)

كَأَنَّهُنَّ بَيْضٌ مَّكْنُونٌ ﴿٤٩﴾ [از شدّت سپيدى‌] گويى تخم شتر مرغ [زير پَرَ]ند! (۴۹)

فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ يَتَسَاءلُونَ﴿٥٠﴾  

پس برخى‌شان به برخى روى نموده و از همديگر پرس‌وجو مى‌كنند. (۵۰)

قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّي كَانَ لِي قَرِينٌ ﴿٥١﴾

 گوينده‌اى از آنان مى‌گويد: «راستى من [در دنيا] همنشينى داشتم، (۵۱)