پاسخ به:امیر عاشقان
شنبه 12 اردیبهشت 1394 12:25 AM
حضرت علی ـ علیه السلام ـ در کلام 197 نهج البلاغه، رحلت پیامبر ـ صلی الله علیه و آله ـ را چنین وصف می نمایند:
«وَ لَقَدْ قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ إِنَّ رَأْسَهُ لَعَلَى صَدْرِي وَ لَقَدْ سَالَتْ نَفْسُهُ فِي كَفِّي فَأَمْرَرْتُهَا عَلَى وَجْهِي وَ لَقَدْ وُلِّيتُ غُسْلَهُ ص وَ الْمَلَائِكَةُ أَعْوَانِي فَضَجَّتِ الدَّارُ وَ الْأَفْنِيَةُ- مَلَأٌ يَهْبِطُ وَ مَلَأٌ يَعْرُجُ وَ مَا فَارَقَتْ سَمْعِي هَيْنَمَةٌ مِنْهُمْ- يُصَلُّونَ عَلَيْهِ حَتَّى وَارَيْنَاهُ فِي ضَرِيحِهِ فَمَنْ ذَا أَحَقُّ بِهِ مِنِّي حَيّاً وَ مَيِّتاً»
پيامبر خدا (ص) هنگامى كه قبض روح شد سرش بر سينه من بود، جانش بر روى دستم جريان يافت و آن را بر چهره كشيدم، من غسل او را كه درود خداوند بر وى و خاندانش باد متّصدى بودم، و فرشتگان مرا يارى مىكردند، در اين حال خانه و اطراف آن به ناله و شيون در آمده بودند، گروهى از فرشتگان فرود مىآمدند و دستهاى بالا مىرفتند و گوش من از آواى آهسته آنان كه بر آن حضرت نماز مىگزاردند جدا نمىشد، تا آن گاه كه او را در آرامگاهش به خاك سپرديم. بنا بر اين چه كسى به او در حال زندگى و مرگ از من سزاوارتر است.
