تسلیم اراده خدا

تسلیم اراده خدا
 
روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله، فاطمه زهرا سلام الله علیها را دیدکه جامه‌ای خشن بر تن دارد و در آن حال با یک دست خود گندم را آسیا می‌کند و دستاس می‌گرداند؛ و با دست دیگر، کودک خود را در آغوش گرفته، شیر می‌دهد! اشک از چشمان رسول خدا صلی الله علیه و آله جاری گشت و فرمود: «دخترم! با (تحمّل) تلخی دنیا به سوی شیرینی آخرت بشتاب». حضرت فاطمه سلام الله علیها عرض کرد: «یا رسول الله الحمدلله علی نعمائه و الشکر لله علی آلائه(1)؛ ای رسول خدا صلی الله علیه و آله؛ خدا را بر نعمت‌هایش می‌ستایم و بر داده‌هایش سپاس می‌گویم».


فاطمه زهرا سلام الله علیها با این پاسخ زیبا، درس‌هایی بزرگ و زندگی ساز به ما می‌دهند، از جمله این‌که:


1. همیشه و در همه حال، تسلیم اراده خدا باشیم و به آن‌چه او می‌پسندد راضی بوده و یقین داشته باشیم که او جز خیر و خوبی و رستگاری برای ما نمی‌خواهد. البته ممکن است امری به ظاهر خوشایند ما نباشد، ولی در واقع به صلاح و مصلحت ما باشد، چنان‌که قرآن کریم می‌فرماید:  (وَ عَسَی أَن تَکْرَهُواْ شَیْئًا وَهُوَ خَیْرٌ لَّکُمْ)(2)؛ و چه بسا از امری کراهت داشته باشید و حال آن‌که خیر شما در آن است.


2. در هر حال چه در نعمت و چه در بلا، خداوند را شاکر باشیم، زیرا که بلای او هم بی‌حکمت نیست. یادمان باشد، هر رنج و محنتی که در راه خدا و برای خدا باشد، همراه با پاداش‌های فراوان الهی خواهد بود، بنابراین تلخی و سختی زودگذر را پذیرا باشیم، تا به شیرینی و اجر پایدار و ماندگار الهی دست یابیم. با این نگاه، نه تنها تحمل بلا و مصیبت بسیار آسان‌تر خواهد بود، بلکه بلا و سختی خود نعمت دیگری است که باید خدا را بر آن سپاس گفت.


3. حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها در متن بلا و سختی، سخن از نعمت‌ها و الطاف الهی می‌گوید و زبان به شکر و سپاس خدا باز می‌کند. من و شما نیز باید با مروری بر نعمت‌های بی‌شمار الهی، شاکر الطاف کریمانه او باشیم، نه این‌که به کمبودها و ناداری‌ها فکر کنیم که نتیجه آن شکایت و ناسپاسی خواهد بود؛ به قول معروف سعی کنیم نیمه پر لیوان را ببینیم تا حس تشکر و قدردانی به خود بگیریم، نه نیمه خالی لیوان را که زبان به گله و اعتراض باز کنیم.


همه این درس‌ها زمانی در زندگی، عملی می‌شود که انسان از حالت طمع بیرون رود و به حالت بی‌نیازی و غنای نفس برسد، تا بتواند به تقدیر و تقسیم الهی قانع گردد، همان نعمت بزرگی که در دوران ظهور نصیب مردم می‌شود. چرا که پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: «در آن روزگار خداوند غنا و بی‌نیازی را در دل‌های مردم می‌گذارد».




--------------------------------------------------------------------------------

(1) . بحارالانوار، ج43، 85.


(2). بقره/216.