سخنی برای طلاب

سال هاست که در انتظارت اشک های پنهانی خود را می پوشانیم تا نامحرمان نبینند، سال هاست که غروب ها را می شماریم و نمی بینیمت ،سال هاست که درد غربیت را در سینه نگه داشته ایم چون محرمی نیست ،سال هاست شور و شوقی در چهره مان رسوخ نکرده،آخر مگر می توان غم دوریت را کنار نهاد،مگر می توان دوریت را تحمل کرد،مگر غلام می تواند صاحبش را نبیند،بیا که نگویند ما بی صاحبیم،بیا که نگویند ارباب نداریم،بیا که نگویند این ها هیچند و هیچ.