مقایسه با مدلهای دیگر رایانش
رایانش ابری اگرچه برخی از ویژگیهایش را از مدلهای رایانشی دیگر به ارث میبرد؛ اما خود متفاوت از آنهاست. برخی از این مدلها عبارتند از:
- رایانش شبکهای [واژهنامه ۷] -« شکلی از رایانش توزیع شده [واژهنامه ۸] و رایانش موازی[واژهنامه ۹] که در آن یک رایانه مجازی بزرگ از رایانههایی تشکیل شدهاست که با جفتگری ضعیف [واژهنامه ۱۰] به هم شبکه شدهاند و با هماهنگی با یکدیگر کار میکنند تا وظایف سنگین را به انجام برسانند».
- رایانش خودمختار [واژهنامه ۱۱] - «سامانههای رایانهای با قابلیت خود-مدیریت».[۵]
- مدل کارخواه-کارساز [واژهنامه ۱۲] - رایانش کارخواه-کارساز به صورت گسترده به هر برنامه کاربردی توزیع یافته ای گفته میشود که بین ارائه دهنده سرویس (کارساز) و درخواست کننده سرویس (کارخواه [واژهنامه ۱۳] ) تمایز قایل میشود.[۶]
- رایانه بزرگ [واژهنامه ۱۴] - رایانههای قدرتمند توسط سازمانهای بزرگ برای کاربردهای بحرانی بکار برده میشوند.این کاربردها نوعا شامل پردازش حجم زیاد داده میباشد. به طور نمونه میتوان از سرشماری، آمار مصرف کننده و صنعت،برنامهریزی منابع سازمانی(ERP) [واژهنامه ۱۵] و پردازش تراکنشهای مالی نام برد.[۷]
- رایانش همگانی [واژهنامه ۱۶] - «عبارت است از بسته بندی منابع رایانشی [واژهنامه ۱۷] مانند منابع محاسباتی و دخیره سازی، در قالب سرویسهای قابل اندازه گیری، به گونهای مشابه با صنایع همگانی (آب،برق،تلفن و ...)؛ [واژهنامه ۱۸][۸]
- نظیر به نظیر[واژهنامه ۱۹] - گونهای از معماری توزیع شده بدون هماهنگی مرکزی است که در آن شرکت کنندگان میتوانند در آن واحد عرضه کننده و نیز مصرف کننده منابع باشند.(بر خلاف مدل کارخواه-کارساز سنتی)