مقالات پوست و زيبايي

زمينه و هدف: پاراپسوريازيس نوعي درماتوز مزمن ايديوپاتيک نادر مي باشد که با پلاک هاي گرد يا بيضوي، قرمز و پوسته ريزي دهنده و خارش دار در اندام ها و تنه تظاهر مي يابد و به لحاظ اندازه ضايعات به دو نوع با پلاک کوچک و با پلاک بزرگ تقسيم مي شود. شناخت وضعيت دموگرافيک بيماري در اطلاع داشتن از گروه هاي در معرض خطر بيشتر که مستعد لنفوم هاي پوستي با مرگ و مير بالا هستند، مي تواند به تخصيص صحيح خدمات سلامت کمک کند.
روش اجرا: در اين مطالعه مقطعي گذشته نگر، بيماران مبتلا به پاراپسوريازيس مراجعه کننده به بيمارستان رازي در بين فرودين 82 تا اسفند 88، مورد بررسي قرار گرفتند. در اين مطالعه 320 بيمار مبتلا براي متغيرهايي نظير سن، جنس، محل سکونت، محل ضايعه و زيرگروه باليني با استفاده از برگه هاي آسيب شناسي پرونده بيماران جهت به دست آوردن شيوع بيماري مورد بررسي قرار گرفت.
يافته ها: در اين مطالعه %53.4 بيماران زن بودند. پيک سني بيماري در افراد 20 تا 50 ساله و ميانگين سن بيماران 43.3 سال بود. 85% بيماران ساکن شهر تهران بودند. %88.1 بيماران ضايعه پلاک بزرگ و %11.9 بيماران ضايعات پلاک کوچک داشتند. شايع ترين محل ضايعات بيماري به ترتيب تنه (%53.4) و اندام ها (%38.7) بود.
نتيجه گيري: بر اساس يافته هاي به دست آمده، مشخص شد که پاراپسوريازيس عمدتا در زنان ميانسال و در ناحيه تنه و اندام ها مشاهده مي شود و اکثرا از نوع پلاک بزرگ مي باشد.

 نسخه قابل چاپ