عاشقان امام رضا

قِسمَتَم نیست اگر زائرِ مشهد بشوم
بگذارید پَری گوشه ‌ی گُنبد بشوم

نَفَسی تازه کنم گوشه‌ ی ایوانِ طلا
بینِ قُدس و رَضَوی باز مُردّد بشوم

کاش یک کاسه‌ی گندم بشوم دستِ کسی
تا که از بابِ جَوادَت بشود رَد بشوم

عقل و احساسِ من اُفتاده به پایِ حرمت
تا به هَر گوشه ی این خانه مُقیّد بشوم

تا کنارِ تو به آرامشِ کامل برسم
تا ابد دست به دامانِ تو باید بشوم

می‌شود ضامنِ من هم بشوی آقاجان؟!
بگذارند پَری گوشه ی گُنبد بشوم؟

السلام علیک یا علی بن موسی الرضا