علم غيب و شهادت

در جواب بايد گفت که اولاً شهادت در راه خدا و انتخاب مرگ سرخ، براي امام نه تنها يک تکليف بلکه عين تسليم دربرابر خداست.

حسين بن علي با کمال آگاهي و اختيار راه کربلا را در پيش گرفت و مي­دانست که شهيد مي­شود اما شهادت براي وي يک تکليف بود تا مسلمانان را با باطن امويان آشنا سازد و روح جهاد بر ضدّ حاکمان وقت را در مردم زنده کند؛ حاکماني مثل يزيد که وحي را انکار مي­کردند و نبوت را زير سؤال مي بردند.

درباره­ي امامان ديگر بايد گفت که مسموميت آن­ها ناشي از جهادهاي زباني و قلمي آن­ها بر ضدّ ستمگران بوده است. پاسخ اين جهادها به­پاخيزي ستمگران و تلاش براي نابود کردن امامان از هر راهي بود. پس اينکه شهادت و مرگ آن­ها به اختيار خودشان بوده­است به اين معني است که آنان با اختيار خودشان دربرابر ظالمان برخاستند و نتيجه­ي قطعي آن مسموميت و شهادت ايشان بوده­است.

گاهي پيش آمد که معصومين در خانه­ي خود مسموم مي­شدند، علت آن اين است که آگاهي آنان از غيب در گروي خواست و اراده­ي خودشان است، اگر وضعيت ايجاب مي­ کرد، از آن آگاهی بهره مي­گرفتند.

آگاهي پيامبر و ائمه از علم غيب، مانند کسي است که نامه­اي همراه دارد و هروقت بخواهد از محتواي آن آگاه شود، ميتواند نامه را بازکند و از مضمونش باخبر شود، اگر پيامبر و معصومين در مواردي هدف تير حوادث ناگوار قرارمي­گرفتند، به اين خاطر بوده که از روي مصالحي نمي­خواستند به علمي که در وجودشان است توجه کنند و مصلحت اقتضا ميکرد که در اين موارد از اختيار خود بهره­مند نشوند. اگر هم به آن علم توجه مي­کردند، چون تسليم محض خواسته­هاي خدا بودند، به استقبال شهادت مي­رفتند.


منبع: پاسخ جوان شيعي به پرسش­هاي وهابيان، ص58_60، محمد طبري، نشر مشعر.