شيوه انتخاب و انتصاب مديران واحدهاي تحقيقاتي (با تاکيد بر جهاد سازندگي)
دوشنبه 3 مهر 1391 6:22 PM
| 24 : پژوهش و سازندگي پاييز 1386; 20(3 (پي آيند 76) در زراعت و باغباني):185-197. |
| شيوه انتخاب و انتصاب مديران واحدهاي تحقيقاتي (با تاکيد بر جهاد سازندگي) |
| شريعتي محمدتقي*,عربيون ابوالقاسم |
| * مرکز تحقيقات و بررسي مسايل روستايي وزارت جهاد کشاورزي |
|
اگر چه انتخاب مديران براي تمامي سازمان ها يك جنبه استراتژيك دارد ولي اين موضوع در واحدهاي تحقيقاتي از اهميت ويژه اي برخوردار است زير اداره امور تحقيقاتي از جمله امور خاص و بعضا منحصر به فرد به شمار مي رود. مطالعه وضعيت مراكز پژوهشي در ايران روشن كننده اين نكته است که نحوه مديريت مراكز پژوهشي موجب كارآيي پايين و عملكرد نامناسب فعلي موسسات (تحقيقاتي) در كشور است. بررسي سوابق شيوه انتخاب مديران موسسه ها يا مراكز تحقيقاتي وزارتخانه ها و سازمان هاي مستقل دولتي داخل كشور نشان داد که تا سال 1380 ضوابط و معيارهايي وجود نداشته است. اين موضوع در ميان شاغلين 50 واحد تحقيقاتي جهاد سازندگي شامل: رييس و پژوهشگران فوق ليسانس و بالاتر با 1139 نفر و ساير كاركنان ليسانس و پايين تر بجز بي سوادها و روزمزدها با 5001 نفر مطالعه گرديد. با استفاده از روش انتساب متناسب به ترتيب تعداد 288 و 356 نمونه از دو گروه انتخاب گرديد. آلفاي كرونباخ جهت بررسي پايايي پرسشنامه 90 درصد محاسبه شد. مطالعه نشان داد که در باره انتخاب و انتصاب مديران واحدهاي تحقيقاتي وزارت جهادسازندگي از پژوهشگران و ساير كاركنان نظرخواهي نشده است. ولي موثرترين فرد در انتخاب مدير تحقيقاتي مدير بالاتر است. به صلاحيت علمي و مديريتي، مومن و پايبند بودن به ارزش ها و رابطه خوب و نزديك با مديران بالا به عنوان معيارهاي انتخاب مدير اشاره کردهاند. بيش از نيمي از آنها شيوه يا روشي كه تاكنون مدير انتخاب شده را درست نمي دانند. ولي اكثر يت مدرك دكتري، حداقل 2 سال تجربه در پست مديريت واحدهاي تحقيقاتي و آموزش مديريت تحقيقات يا مديريت قبل از انتصاب را از الزامات براي انتخاب مدير مي دانند. اگر چه پژوهشگران به صفت تخصص بالا و پايبندي ضعيف به ارزش ها بيش تر از پايبندي زياد به ارزش ها و تخصص پايين براي مدير واحد تحقيقاتي اعتقاد دارند ولي ساير کارکنان عکس اين نظر را دارند |
| كليد واژه: |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
أَلْعِلْمُ ثَلاثَةٌ: أَلْفِقْهُ لِلاَْدْیانِ، وَ الطِّبُّ لِلاَْبْدانِ،وَ النَّحْوُ لِلِّسانِ. .
