پاسخ به:تاپیک جامع نهج البلاغه
سه شنبه 14 شهریور 1391 9:58 AM
سلسه مباحث ( کلام امير کلام) به شرح و توضيح برخي از سخنان برگزيده علي عليه السلام مي پردازد.
« لاتكن مِمَّن يرجوا الاخرة بغيرالعمل و يُرَجِّي التَّوبة بطول الاَمَل »
«از كساني مباش كه آخرت را بدون عمل اميد ميبرند و توبه و بازگشت به راه خدا را با آرزوهاي درازشان به تاخير ميافكنند »
اعتقاد به توحيد، معاد و نبوت، سه اصل مهم و مشترك اعتقادي همه اديان الهي است. اما در واقعيت زندگي ما، عقيده به قيامت و آخرت چقدر نقش و حضور دارد؟ تا چه حدّي براي آن سرمايه گذاري ميكنيم؟ براي ساختن آخرت خود، چقدر تلاش ميكنيم؟
اينجاست كه يكي از مشكلات بزرگ ما آشكار ميشود: آخرت را ميخواهيم، اما بدون عمل! بهشت را دوست داريم ولي بدون اينكه براي ساختن آن، كاري انجام دهيم!
بدون تلاش، بهشت را به كسي نميدهند! «بهشت را به بها دهند نه به بهانه» و بهاي آن هم در آيات كريمه قرآن مشخص شده است: كساني كه ايمان راستين بدست آورند و در راه خدا به تلاش بپردازند و از مال و هستي خود براي استقرار راه خدا و انبيا سرمايه گذاري كنند، خداوند بهشت و رضوان خود را به آنان دهد. اين حقيقت در همه كتابهاي آسماني مطرح شده است. البته تلاشي كه براي كسب سعادت ابدي بايد انجام شود، خارج از چارچوب امكانات و توانمندي ما در جهان طبيعت نيست و هرگز با تلاش براي زندگي منافات ندارد. همين كارهاي معمولي ما، از قبيل كسب و كار، تحصيل، ازدواج، رسيدگي به امور زندگي، و... ميتواند با همراه شدن با نيكي به ديگران، ياري به نيازمندان، تلاش براي حل مشكلات ديگران و نيز اهميت دادن به عبادات و تقويت رابطه خود با خداوند، توشه لازم را براي آخرت را فراهم سازد و البته همه اين كارها هنگامي كه «رنگ الهي» بگيرد، همان عمل مورد نياز براي آخرت خواهد شد.
بعضيها، آخرت را بدون عمل اميد ميبرند و بدون اينكه در انديشه اصلاح خويش باشند، با سرگرم ساختن خود به «آرزوهاي دراز»، واقعيتهاي مهم امروز و آينده خود را فراموش ميكنند و آنگاه هم كه به فكر چاره ميافتند، چاره را به «فردا» موكول ميسازند! فردايي كه ممكن است هرگز فرا نرسد!! آينده نگري، لازم و ضروري است، آينده نگري واقع بينانه و نه آينده نگري خيال پردازانه و دست نيافتني!! «طول الامل» يعني آرزوهاي درازِ غيرقابل دسترس، كه ممكن است انسان عمري را براي آن سپري كند، و بدان نرسد، حال آنكه آينده واقعياش را فراموش كرده و همه امكانات و سرمايههاي خود را صرفِ همان آرزوهاي دست نيافتني ساخته باشد!!
سعادت ابدي، بهشت موعود، و آينده روشن فقط با «عمل» به دست ميآيد، نه «امل»! آمال و آرزوهاي دنيوي، ما را از عمل و تلاش مفيد براي آينده قطعياي كه به سراغ ما خواهد آمد باز ميدارد، همين امروز و همين لحظه، بايد به فكر عمل باشيم، كه لحظهاي ديگر و روزي ديگر، ممكن است دير باشد!
علي عليهالسلام، به ما هشدار ميدهد كه:
«مبادا از كساني باشيد كه به سعادت اخروي اميد دارند، اما بدون عمل و تلاش! مبادا از كساني باشيد كه آرزوهاي دراز آنان براي زندگي دنيوي، آنان را از اصلاح خويش و كار براي آينده نزديكي كه به سراغ آنان خواهد آمد، باز ميدارد! مبادا از كساني باشيد كه «توبه» را به تاخير ميافكنند! مبادا از كساني باشيد كه فقط سخن ميگويند و اهل عمل نيستند!مبادا از كساني باشيد كه اگر مشكلي بر آنان وارد شود و صحنه آزمون و بلايي براي آنان فرا رسد، خدا را ميخوانند ولي هنگامي كه رفاه و آسايش به آنان روي آورد، دچار فراموشي ميشوند! مبادا از كساني باشيد كه اگر زمينه و امكان شهوتراني برايشان آماده شود، مرتكب گناه ميشوند! مبادا از كساني باشيد كه براي آنچه «گذشتني» است تلاش و تدبير ميكنند ولي براي آنچه «ماندني» است با بيتفاوتي برخورد ميكنند! مبادا از كساني باشيد كه ديگران را سرزنش ميكنند ولي خود را ميستايند و از خودشان غافل ميشوند! مبادا از كساني باشيد كه گذران عمر خود را با ثروتمندان و مرفهان در حال بي خبري و غفلت و سرگرمي، بيش از ذكر و ياد خدا با فقرا و تهيدستان دوست دارند! مبادا از كساني باشيد كه ديگران را راهنمايي و ارشاد ميكنند ولي خود را گمراه ميسازند! مبادا... مبادا...!!»
منبع:
ذوعلم، علي، کتاب چهل گام، با اندکي تصرف
به رنگ سبز
سبز باشیم
