پاسخ به:قرآن در قرآن
دوشنبه 26 تیر 1391 3:09 PM
آیات درباره قرآن (4)
84ـ ماية هدايت و سعادت
«وَ هذا ذِكْرٌ مُبارَكٌ أَنْزَلْناهُ أَ فَأَنْتُمْ لَهُ مُنْكِرُونَ». (انبياء، 50)
و اين قرآن كتابي است با اندرز و تشكر و بركت بسيار كه ما آن را (براي هدايت و سعادت خلق) فرستاديم آيا شما آن را انكار خواهيد كرد؟
85ـ پيرو قرآن
«إِنَّما تُنْذِرُ مَنِ اتَّبَعَ الذِّكْرَ وَ خَشِيَ الرَّحْمنَ بِالْغَيْبِ فَبَشِّرْهُ بِمَغْفِرَةٍ وَ أَجْرٍ كَرِيمٍ». (يس، 11)
اندرزت فقط براي كسي سودمند افتد كه پيرو آيات قرآن شده، و در نهان از قهر خدا بر خود بترسد، اين چنين كسي را به مغفرت و لطف و كرم خدا بشارت ده.
86ـ راهنما و پندآموز
«ص وَ الْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ». (ص، 2و3)
ص ـ قسم به قرآني كه پندآموز عالميان و راهنماي ايشان به معارف و حقايق الهي است.
87ـ يادآورِ خواستهاي الهي
«وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسْأَلُونَ». (زخرف، 43)
و بدان كه قرآن براي تو و مؤمنان پندآموز و يادآور تمام خواستههاي الهي است، و در قيامت از شما نسبت به مسؤليتي كه در برابر قرآن داشتيد سؤال ميشود.
88ـ جداكنندة حق از باطل
«نَزَّلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ وَ أَنْزَلَ التَّوْراةَ وَ الْإِنْجِيلَ مِنْ قَبْلُ هُديً لِلنَّاسِ وَ أَنْزَلَ الْفُرْقانَ». (آلعمران، 4)
خدايي است كه قرآن را به راستي به سوي تو فرستاده، كه دليل راستي كتب آسماني پيش از او باشد، و قبل از قرآن تورات و انجيل را فرستاد براي هدايت مردم، و كتابي كه به طور كامل جداكنندة حق از باطل است فرستاد.
89ـ قرآن، كتابِ شفا براي مؤمنين
«قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُديً وَ شِفاءٌ وَ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ فِي آذانِهِمْ وَقْرٌ وَ هُوَ عَلَيْهِمْ عَمًي أُولئِكَ يُنادَوْنَ مِنْ مَكانٍ بَعِيدٍ». (فصلت، 44)
به آنان بگو اين قرآن براي اهل ايمان هدايت و شفاست، و آنان كه ايمان نميآورند گوشهايشان از شنيدن كلام حق سنگين است بر آنها موجب كوري و جهل و گمراهي است و آن مردم از مكاني بسيار دور (از سعادت و ايمان) به اين كتاب دعوت ميشوند.
90ـ نزول قرآن بر كوه
«لَوْ أَنْزَلْنا هذَا الْقُرْآنَ عَلي جَبَلٍ لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً مُتَصَدِّعاً مِنْ خَشْيَةِ اللَّهِ وَ تِلْكَ الْأَمْثالُ نَضْرِبُها لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ». (حشر، 21)
(اي رسول) اگر ما اين قرآن عظيمالشأن را (به جاي دلها خلق) بر كوه نازل كرديم مشاهده ميكردي كه كوه از ترس خدا خاشع و ذليل متلاشي ميگشت و اين مثال را (در قرآن) براي مردم بيان ميكنيم باشد كه اهل عقل و فكرت شوند.
د) اوصاف قرآن
91ـ يادآورِ خواستههاي الهي
«وَ إِنَّهُ لَذِكْرٌ لَكَ وَ لِقَوْمِكَ وَ سَوْفَ تُسْأَلُونَ». (زخرف، 43)
و بدان كه قرآن براي تو و مؤمنان پندآموز و يادآور تمام خواستههاي الهي است، و در قيامت از شما نسبت به مسؤليتي كه در برابر قرآن داشتيد سؤال ميشود.
92ـ فرقان
«تَبارَكَ الَّذِي نَزَّلَ الْفُرْقانَ عَلي عَبْدِهِ لِيَكُونَ لِلْعالَمِينَ نَذِيراً». (فرقان، 1)
زوالناپذير است و پربركت است كسي كه قرآن را بر بندهاش نازل كرد تا جهانيان را انذار كند (و از عذاب و كيفر الهي بترساند).
93ـ رحمت
«وَ نُنَزِّلُ مِنَ الْقُرْآنِ ما هُوَ شِفاءٌ وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ». (اسراء، 82)
و ما آنچه كه از قرآن فرستيم شفاي دل و رحمت الهي براي اهل ايمان است.
94ـ نور
«يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمْ بُرْهانٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكُمْ نُوراً مُبِيناً». (نساء، 174)
اي انسانها! براي راهنمايي شما، از جانب خدا برهاني محكم آمد و آن رسول و معجزات اوست و نوري تابان براي شما فرستاديم.
95ـ ارشاد
«يَهْدِي إِلَي الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ». (جن، 2)
(اين قرآن مردم را) به راه خير و صلاح هدايت ميكند، بنابراين ما به آن ايمان آورديم.
96ـ شفا
«يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِي الصُّدُورِ وَ هُدي وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ». (يونس، 57)
اي مردم! به تحقيق آمد شما را پند و موعظه از جانب پروردگارتان و درمان آنچه در سينههاست و هدايت و رحمت براي مؤمنين.
97ـ حكمت
«ذلِكَ نَتْلُوهُ عَلَيْكَ مِنَ الْآياتِ وَ الذِّكْرِ الْحَكِيمِ». (آلعمران،58)
اين سخنان كه بر تو ميخوانيم، از آيات الهي و ذكر حكمتهاي خداوند حكيم است.
98ـ بشارت
«وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ وَ هُديً وَ رَحْمَةً وَ بُشْري لِلْمُسْلِمِينَ». (نحل، 89)
ما بر تو قرآن را فرستاديم، تا حقيقت هر چيز را بيان كند و راه حق را از باطل بنمايد و براي مسلمانان هدايت و رحمت و بشارت باشد.
99ـ مُهَيمِن
«وَ أَنْزَلْنا إِلَيْكَ الْكِتابَ بِالْحَقِّ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيْهِ مِنَ الْكِتابِ وَ مُهَيْمِناً عَلَيْهِ». (مائده، 48)
همانا ما نازل كرديم به سوي تو كتاب را به حق، كه تصديقكنندة كتابهاي پيش است و نگهبان آنها.
100ـ موعظه
«هذا بَيانٌ لِلنَّاسِ وَ هُديً وَ مَوْعِظَةٌ لِلْمُتَّقِينَ». (آلعمران، 138)
اين قرآن بيان خواستههاي حق براي مردم، و هدايت و اندرز براي متّقين است.
101ـ مُبين
«طس تِلْكَ آياتُ الْقُرْآنِ وَ كِتابٍ مُبِينٍ * هُديً وَ بُشْري لِلْمُؤْمِنِينَ». (نمل، 1و2)
اين آيات قرآن و كتاب روشن خداست * كه هدايت و بشارت براي اهل ايمان است.
102ـ نزول قرآن در ماه مبارك رمضان
«شَهْرُ رَمَضانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُديً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدي وَ الْفُرْقانِ». (بقره،185)
(روزه در چند روز محدود) ماه رمضان است، ماهي كه قرآن براي راهنمايي مردم و نشانههاي هدايت، و فرق ميان حقّ و باطل، در آن نازل شده است.
103ـ هدي
«ذلِكَ الْكِتابُ لا رَيْبَ فِيهِ هُديً لِلْمُتَّقِينَ». (بقره، 1)
اين كتاب بيهيچ شك راهنماي پرهيزكاران است.
104ـ حق
«وَ يَرَي الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ الَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ وَ يَهْدِي إِلي صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ». (سباء، 6)
ميبينند كساني كه داراي علماند آنچه به سوي تو از جانب پروردگارت نازل شده حق است و هدايت ميكند به راه خداوند عزيز و حميد.
105ـ ميزان بين مردم
«لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ». (حديد، 25)
به تحقيق فرستاديم پيامبران خود را با دلايلي روشن و فرو فرستاديم با آنان كتاب و ترازو تا مردم به عدالت برخيزند.
106ـ فصيح بودن قرآن
«وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ لِيَذَّكَّرُوا وَ ما يَزِيدُهُمْ إِلاَّ نُفُوراً». (اسراء، 41)
و ما اين قرآن را به انواع سخنان فصيح و بليغ نيكو بيان كرديم تا خلق متذكّر شوند و از اين پند گيرند و (ليكن بدان را) به جز نفرت و شقاوت حاصلي نيفزود.
107ـ كتابِ حق
«إِنَّا أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ لِلنَّاسِ بِالْحَقِّ فَمَنِ اهْتَدي فَلِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنْتَ عَلَيْهِمْ بِوَكِيلٍ». (زمر، 41)
همانا ما نازل كرديم بر تو كتاب را براي مردم به حق. پس كسي كه هدايت يافت به نفع اوست و آنكه گمراه شد پس همانا به زيان اوست و تو كارگزار آنان نيستي.
108ـ سخن رسا
«هذا بَلاغٌ لِلنَّاسِ وَ لِيُنْذَرُوا بِهِ وَ لِيَعْلَمُوا أَنَّما هُوَ إِلهٌ واحِدٌ وَ لِيَذَّكَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ». (ابراهيم، 53)
اين سخن رسايي است براي مردم و براي آنكه بدان بيم داده شوند و براي آن كه بدانند كه جز خداي يكتا خدايي نيست و تا خردمندان پند گيرند.
109ـ قرآن عظيمالشأن
«إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ تَنْزِيلاً». (دهر، 23)
اي رسول، محقّقاً ما اين قرآن عظيمالشأن را بر تو فرستاديم.
110ـ حفاظت از قرآن
«إِنَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ وَ إِنَّا لَهُ لَحافِظُونَ». (حجر، 9)
اين ذكر فرو فرستادة ماست، و ماييم كه او را از هر حادثه حفظ ميكنيم.