پاسخ به:اخبار کامل قرآنی (يكشنبه 18 تير 1391)
یک شنبه 18 تیر 1391 10:56 AM
| تصويرسازی از انقلاب؛ توفيق يا تكرار/ 15 سعيد مستغاثی: موضوعات انقلابی و دينی در سينمای متكی به باورهای غربی مهجور است |
گروه هنر: سينمايی كه نگاهش متكی به باورها و علوم انسانی غرب باشد متاسفانه سبب جذب برخی نيروهای متعهد هم میشود و نبايد در اين فضا توقع فيلمهايی با موضوعاتی چون مهدويت، جنگ نرم، شهدا و ... را داشت. سعيد مستغاثی، برنامهساز تلويزيون و منتقد سينما در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) با بيان مطلب فوق اظهار كرد: معتقدم سينمای پس از انقلاب نتوانسته آنچنان كه بايد در جهت آرمانهای انقلاب اسلامی حركت كند، البته در اين ميان جرقههايی زده شده، اما هيچگاه اين جرقهها نتوانسته جريان ساز باشد، بنابراين میبينيم اعتقادات مردم، هويت ملی و آرمانهای انقلاب در اين سينما جايی ندارند. وی دليل به وجود آمدن چنين وضعيتی در سينمای كشورمان را اينگونه تشريح كرد: اساسا سينما با هدف و انگيزههای ديگری وارد كشورمان شد، چراكه وارد كنندگان اين هنر به كشورمان هدف اصليشان اين بود كه فرهنگ دينی مردم را از بين برند. افرادی كه عمدتا فراماسون بودند و تمام دغدغهشان اسلام زدايی از اين كشور بود. اين منتقد سينما تاكيد كرد: وضعيت پيش آمده، كليت سينمای قبل از انقلاب را شكل میداد و پس از انقلاب هم تنها خاكستری از سينمای گذشته به ارث رسيد. متاسفانه مديران سينمايی نيز تصور كردند چون انقلابی در كشور رخ داده، سينما هم قادر است با همان شكل و ظاهر گذشته در خدمت باورها و اعتقادات مردم قرار بگيرد. وی ادامه داد: شهيد آوينی معتقد بود كه درسی كه قبل از انقلاب در اختيار سينما بود تا به واسطه آن اسلام زدايی در جامعه صورت گيرد، همان دروس در دست مسئولان سينمايی بعد از انقلاب باقی ماند، حتی جالبتر اينكه میخواستند با همان درسها مفاهيم انقلابی را در جامعه اشاعه دهند. اين منتقد سينمايی در پاسخ به اين مطلب كه در اين سينمايی كه شما از آن به عنوان سينمايی غير دينی نام میبريد، هستند فيلمسازانی چون؛ ابراهيم حاتمی كيا، كمال تبريزی و ... كه هر كدام با آثار خود قدمهايی خوبی در اشاعه مضامين انقلاب برداشتهاند، بيان كرد: همانگونه كه گفتم اين دسته آثار تنها جرقههايی بودند كه هيچگاه به جريان تبديل نشدند. در ضمن بايد ديد كه در سينمای موجود، فيلمسازی چون «ابراهيم حاتمی كيا» از كجا به كجا رسيده است. آيا حاتمی كيا «ديده بان» يا «مهاجر» را میتوان با حاتمی كيا «دعوت» و «گزارش يك جشن» مقايسه كرد. مستغاثی مطلب خود را چنين تكميل كرد: حتی معتقدم كاری چون «گزارش يك جشن» علاوه بر اينكه ضعف ساختاری بسياری همچون آثار دهه 50 دارد با اهداف و آرمانهای انقلاب هم همخوانی ندارد. اين وضعيت را هم میتوان در خصوص فيلمسازانی چون «كمال تبريزی» هم مشاهده كرد كه از فيلمی چون «عبور» به «خيابانهای آرام» میرسد. اين مثال را میتوان در خصوص فيلمسازانی چون بهروز افخمی يا مجيدی نيز زد. هر چند مجيد مجيدی نسبت به فيلمسازان هم دوره خود كمتر دچار اين تزلزل شده است. كارگردان مجموعه «سينمای آخرالزمان» وضعيت پيش آمده را چنين تجزيه و تحليل كرد: به وجود آمدن چنين وضعيتی در سينما تقصير فيلمسازانی كه از آن نام برديم، نيست، بلكه اين فضای كلی سينماست كه فيلمساز را هم همراه خود میكند. در حقيقت بايد گفت كه ايراد از مظروف نيست، بلكه اين ظرف است كه بايد مورد ارزيابی قرار گيرد، بنابراين تا زمانی كه ظرف درست نشود نبايد توقع داشت كه مظروف كاری همسو با آرمانهای انقلاب از خود بروز دهد. وی يادآور شد: سينما اگر میتوانست بر پايه علوم انسانی اسلامی شكل گيرد، مطمئن باشيد میتوانست نيروهای مختلفی را با ديدگاههای متفاوتی به خود جذب كند، اما اين سينما كه ما شاهد آن هستيم متكی به علوم غربی است كه متاسفانه سبب میشود نيروهای متعهد هم جذب آن تفكر شوند، پس در اين فضا نبايد توقع فيلمهايی با موضوعاتی چون مهدويت، جنگ نرم، شهدا و ... را داشت. اين كارشناس سينما در پايان راهكار رسيدن به سينمای ارزشی را چنين تشريح كرد: همانگونه كه گفتم بايد ما تفكر حاكم بر سينما را كه هنر را تنها برای هنر میخواهد تغيير دهيم. سپس در پی اين باشيم كه هنر را در خدمت دين و مضامين انقلاب قرار دهيم برای رسيدن به اين خواسته نيز مراكز دينی، دانشگاهها و حوزههای علميه میتوانند ياری رسان سينما باشند. |
مدیریت:تالارهای دانشگاه،دانشجو
مدیریت سابق تالارهای تلفن همراه
صفحه اختصاصی:
اولین مدرسه عشق که تأسیس شد / درس عشق علی و فاطمه تدریس شد
گـل ادم چـو سـرشـتن به کاه ازلــی / اولـین کلمه که آمـوختند علـی بود علـی
