بانک مقالات بینایی

هدف: گزارش پنج مورد سندرم و ولفرام متشکل از ديابت شيرين، ديابت بي مزه، آتروفي عصب بينايي و کم شنوايي و مروري بر مقالات مرتبط.

معرفي بيماران: همه بيماران دچار ديابت شيرين و آتروفي عصب بينايي بودند. چهار بيمار کاهش شنوايي داشتند. به رغم وجود پرنوشي و پراداري در چهار بيمار، ديابت بي مزه فقط در يک بيمار، از قبل تشخيص داده شده بود و در سه بيمار ديگر، بعد از مشخص شدن وجود ديابت بي مزه اثبات گرديد. نکته قابل توجه ديگر در اين بيماران، همراهي گلوکوم زاويه باز با سندرم ولفرام در دو برادر بود.

نتيجه گيري: گرچه سندرم ولفرام يک بيماري نادر است ولي بايد در مبتلايان به ديابت نوع I که به رغم کنترل مناسب قند خون، دچار پرنوشي و پرادراري مي باشد و نيز در موارد ديابت نوع I خانوادگي، در نظر گرفته شود. هم چنين وجود آتروفي عصب بينايي در اين بيماران از نظر تشخيصي کمک کننده است. انجام فوندوسکوپي در ابتداي تشخيص ديابت نوع  Iدر تشخيص اين سندرم موثر است. با تشخيص و درمان به موقع ديابت بي مزه در اين بيماران، ممکن است از بسياري از اختلالات اورولوژيک آن جلوگيري نمود و با فراهم کردن وسايل کمک بينايي و کمک شنوايي، کيفيت زندگي آنها را بهبود بخشيد.

 نسخه قابل چاپ