بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين ميزان پس رفت پديده دفع پيوند، با افزودن قطره سيكلوسپورين A دو درصد به برنامه درماني استروييد موضعي و خوراكي بعد از بروز علايم دفع پيوند قرنيه.
روش پژوهش: اين پژوهش به روش مقايسه اي آينده نگر بر روي 40 چشم از 40 بيمار انجام شد كه با علايم دفع پيوند قرنيه مراجعه كرده بودند. بيماران به شيوه تصادفي به دو گروه مساوي تقسيم شدند. گروه اول تحت درمان با استروييد موضعي و خوراكي قرار گرفتند. در گروه دوم، قطره سيكلوسپورين 2 درصد به درمان بالا افزوده شد. ويژگي هاي فردي بيماران، علت پيوند قرنيه و ميزان موفقيت درمان پديده دفع، بررسي و ارزيابي گرديد. داده هاي به دست آمده با آزمون الگوي خطي كلي (general liner model) و آزمون دقيق فيشر مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند.
يافته ها: در گروه اول 14 مورد ( 70 درصد) و درگروه سيكلوسپورين 18 مورد (90 درصد) به درمان پاسخ دادند و پديده دفع پيوند درمان شد (P=0.21). بيماران پرخطر از نظر دفع پيوند در گروه اول، 4 نفر بودند كه فقط يك نفرشان به درمان پاسخ داد و درگروه سيكلوسپورين 3 نفر بودند كه 2 نفرشان به درمان جواب نداد(P=0.5) . ميانگين زمان آغاز پاسخ درماني در گروه سيكلوسپورين (1.5 روز)، كم تر از گروه ديگر (3 روز) بود.همچنين ميزان بقاي پيوند در بيماراني كه زود مراجعه كرده بودند (كمتر از 6 روز) درگروه يك، 85 درصد و درگروه سيكلوسپورين، 100 درصد بود (P=0.2). در مجموع، موفقيت درمان دفع پيوند قرنيه، با افزودن قطره سيكلوسپورين 2 درصد افزايش يافت ولي اين افزايش به لحاظ آماري معني دار نبود.
نتيجه گيري: افزودن قطره سيكلوسپورين 2 درصد به برنامه درماني استروييد خوراكي و موضعي، باعث بهبود در درمان دفع آندوتليومي پيوند قرنيه، هم دربيماران كم خطر و هم در پرخطر و نيز كاهش تاخير زماني آغاز پاسخ درماني مي شود. البته براي اظهار نظر دقيق تر، به بررسي هاي بيشتر و با حجم نمونه زيادتر نياز است.

 نسخه قابل چاپ