بانک مقالات بینایی

هدف: تعيين شيوع كم بينايي و نابينايي و علل آن ها در كليه مناطق شهري و روستايي استان تهران در سال 1383-84.
روش پژوهش: اين مطالعه مبتني بر جميعت (Population-based) به صورت مقطعي بر روي همه ساكنان مناطق شهري و روستايي استان تهران انجام شده است. مبناي طراحي روش كار بر اساس توصيه هاي سازمان بهداشت جهاني و مطالعه راهنمايي كه بر روي 110 خانوار شهري و روستايي شهرستان كرج انجام شد؛ صورت پذيرفت. نمونه گيري طرح به صورت خوشه اي سيستماتيك چند مرحله‌اي و تعداد نمونه مورد نياز بر اساس توزيع جمعيت استان و برآوردهاي شيوع نابينايي محاسبه شد. ابزار جمع‌آوري داده ها شامل پرسش نامه عمومي، معاينه بينايي سنجي و معاينه چشم پزشك بود و محل جمع آوري اطلاعات، خانه هاي بهداشت و مراكز بهداشتي - درماني شهري و روستايي استان تهران بود. دسته بندي نابينايي و كم بينايي بر اساس طبقه بندي بين المللي بيماري ها (ICD-10) انجام شد.
يافته ها: در مجموع 11975 نفر در مطالعه شركت كردند (درصد پاسخ 90.4 درصد از كل افراد دعوت شده). ميانگين سني جمعيت مورد مطالعه 27.8 سال و ميزان شيوع نابينايي در هر دو چشم 1.09 درصد (حدود اطمينان 95 درصد: 0.90-1.27 درصد) بود. اين اندازه با سن، روند افزايشي معني داري (P<0.001) را نشان داد ولي تفاوت آماري معني داري بين دو جنس و ساكنان مناطق شهري و روستايي وجود نداشت. ميزان شيوع كم بينايي 4.04 درصد (حدود اطمينان 95 درصد: 3.69-4.39 درصد) بود. كم بينايي در هر دو چشم با افزايش سن، روند افزايشي معني داري را نشان داد (P<0.001) . همين طور اين ميزان در افراد مونث بيش تر بود (OR=1.42, CI _95% 1.16-1.74)  اما سكونت در مناطق شهري يا روستايي تاثيري در ميزان شيوع كم بينايي در جمعيت مورد مطالعه نداشت. بيش ترين ميزان علل اختلالات بينايي در يك چشم به ترتيب مربوط به آب مرواريد (33.9 درصد)، تنبلي چشم ناشي از عيوب انكساري و غيره 22.7 درصد) و بيماري هاي زجاجيه و شبكيه (12.3 درصد ) بودند.
نتيجه گيري: بر اساس اندازه هاي به دست آمده در اين مطالعه و جميعت استان تهران، برآورد مي شود كه در استان، حدود 124165 نفر دچار نابينايي دو طرفه و 463431 نفر مبتلا به كم بينايي دو طرفه هستند. ميزان شيوع كم بينايي و نابينايي در جامعه مورد مطالعه، وضعيت متوسطي را در مقايسه با ساير كشورهاي مشابه نشان مي دهد. اين مطالعه ضمن تاكيد بر لزوم افزايش دامنه تحقيق در سطح كشور، بر ضرورت تقويت فعاليت هاي بهداشتي براي كنترل و پيش گيري اختلالات بينايي و علل ايجاد كننده آن ها تاكيد دارد؛ ضمن آن كه استفاده از يافته هاي مطالعه حاضر را براي طراحي مناسب تر اجراي برنامه بينايي 2020 در كشور ضروري مي داند.

 نسخه قابل چاپ