بانک مقالات بینایی

هدف: مقايسه نتايج و عوارض جراحي ترابكولكتومي + ميتومايسين C (MMC) و كارگذاري دريچه احمد (Ahmed) در درمان گلوكوم آفاكي در بيماران 16 ساله يا كوچك تر به دنبال جراحي آب مرواريد مادرزادي.
روش پژوهش: در اين كارآزمايي باليني تصادفي، 30 چشم دچار گلوكوم آفاكي از 28 بيمار كه در آن ها فشار داخل چشمي (IOP) با درمان دارويي (حداقل دو داراي ضد گلوكوم موضعي) تحت كنترل نبودند؛ به طور تصادفي در يكي از دو گروه جراحي ترابكولكتومي + MMC و يا كارگذاري دريچه احمد (AGI) قرار گرفتند. بيماران در صورت وجود سابقه هر گونه جراحي داخل چشمي به جز جراحي آب مرواريد، آب مرواريد در زمينه زجاجيه اوليه هايپرپلاستيك مداوم (PHPV) و يا عفونت هاي داخلي رحمي و پي گيري كوتاه تر از 6 ماه، از مطالعه خارج شدند. نتيجه عمل به صورت موفقيت كامل (5<IOP?21mmHg بدون درمان دارويي) ، موفقيت نسبي (IOP?21mmHg با حداكثر دو داروي موضعي ضد گلوكوم) و موفقيت كلي (مجموع موفقيت كامل و نسبي) تعريف گرديد؛ مشروط بر اين كه بعد از جراحي، عوارض تهديد كننده بينايي، نياز به جراحي اضافي، پيش رفت نسبت كاپ به ديسك (cup/disc) و كاهش حدت بينايي بيش تر از دو خط تابلوي اسنلن رخ ندهد. در غير اين صورت، جراحي با شكست مواجه شده بود. اطلاعات به كمك نرم افزار آماري SPSS، نسخه 13 و با استفاده از آزمون هاي آماري مربع كاي، t و t زوج تحت تجزيه و تحليل آماري قرار گرفتند.
يافته ها: پانزده چشم از 13 كودك با سن متوسط 9.1±4.1 سال (1.5-16 سال)، تحت جراحي ترابكولكتومي +MMC و 15 چشم از15 كودك با سن متوسط 10.9±5.1 سال تحت جراحي AGI قرار گرفتند. ميانگين طول مدت پي گيري در گروه ترابكولكتومي +MMC برابر 14.8±11 ماه و در گروه AGI برابر 13.1±9.7 ماه بود. ميزان موفقيت كامل، نسبي و كلي در گروه ترابكولكتومي +MMC به ترتيب 33.3 درصد، 40.0 درصد و 73.3 درصد و در گروه AGI به ترتيب 20 درصد، 66.7 درصد و 86.7 درصد بود (P=0.361). ميزان عوارض در گروه ترابكولكتومي +MMC برابر 40.0 درصد و در گروه AGI برابر 26.7 درصد بود (P=0.439). شايع ترين عارضه در هر گروه، افيوژن مشيميه و شايع ترين علت شكست، غير فعال شدن بلب در گروه ترابكولكتومي +MMC، و خون ريزي فوق مشيميه اي در گروه AGI بود.
نتيجه گيري: به نظر مي رسد كه ميزان موفقيت و عوارض روش هاي جراحي ترابكولكتومي +MMC و AGI به عنوان اولين اقدام جراحي در درمان گلوكوم آفاكي كودكان، تفاوت قابل توجهي ندارند و جراح، با توجه به وضعيت ملتحمه و تجربه خود مي تواند يكي از اين دو روش را انتخاب نمايد.

 نسخه قابل چاپ