اخبار قرآنی (1391/03/07)

آيت‌الله‌العظمی جوادی آملی:
انسان با خودشناسی، خداشناس می‌شود

گروه خبرنگاران افتخاري / جلال بیطرفان: آيت‌الله‌العظمی جوادی آملی گفت: هيچ معرفتی به اندازه خودشناسی نيست، چرا كه انسان با خودشناسی خداشناس می‌شود.

به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) به نقل از راديو معارف، آيت‌الله‌العظمی جوادی آملی، در درس اخلاق خود در مؤسسه فرهنگی ـ تحقيقاتی اسراء، كه با حضور طلاب مدرسه عالی فقه و اصول مجتمع آموزش عالی فقه(حجتيه) جامعة‌المصطفی(ص) العالميه برگزار شد، با اشاره به اهميت معرفت نفس، اظهار كرد: هيچ معرفتی به اندازه خودشناسی نيست، چرا كه انسان با خودشناسی خداشناس می‌شود.

وی افزود: اگر انسان در زندگی خود بر مبنای اخلاق و عقل رفتار نكند، تنهاست و اگر به اندازه آئينه شفاف شود، فيض الهی را نيز به عيان خواهد ديد.

اين مفسر قرآن با بيان اين كه هرچند خداوند ديدنی نيست، ولی از فيض او می‌توان او را مشاهده كرد، خاطرنشان كرد: انسان در ماه‌های پربركت رجب، شيعيان و رمضان می‌تواند فيض الهی را بيشتر و ملموس‌تر درك كند، بنابر اين مناسب است كه قدر اين ماه‌های عظيم را بدانيم.

آيت‌الله‌العظمی جوادی آملی، با اشاره به نامه‌های 40 و 41 اميرالمؤمنين(ع) در نهج‌البلاغه، بيان كرد: پيامبر اكرم(ص) حكومت اسلامی را در بسياری از كشورهای جهان كنونی جهان كه در آن زمان به اندازه استانی بودند، به وجود آوردند.

وی كشورداری معصومين(ع) را مورد توجه قرار داد و عنوان كرد: علم غيبی امام معصوم(ع)، ارتباطی با كشورداری ايشان ندارد. امامان معصوم(ع) با علم غيب كشور را اداره نمی‌كردند.

اين استاد تفسير حوزه، با اشاره به تفاوت محكمه الهی و محكمه امامان معصوم(ع)، ادامه داد: حضرت علی(ع) در اين قسمت از نهج‌البلاغه يادآور شدند كه اگر كسی در محكمه قضاوت ما دروغ بگويد، در پيشگاه خداوند مسئول است و ما به علم غيب خود عمل نمی‌كنيم.

آيت‌الله‌العظمی جوادی آملی با ابراز اين كه به نص قرآن كريم مرگ، پايان راه و افيون زندگی نيست، بيان كرد: هيچ عامل همانند توجه به مرگ، عامل پويايی انسان نيست. مرگ انتقال از دنيا به عالم برزخ است، در اين انتقال همه تعلقات دنيايی فرد گرفته می‌شود تا به تنهايی وارد اين عالم جديد شود.

وی عامل مرگ را مهترين عاملی دانست كه انسان را به تلاش و كوشش برای تهيه زاد و توشه الهی وادار می‌كند و يادآور شد: نبايد با اين عاملی كه انسان را به ياد خدا می‌اندازد، رابطه بدی داشته باشيم و همواره از آن فرار كنيم.