مقالات علوم سیاسی

از کساني که مبناي انديشه در امر اجتماعي را با نظريه معنا در هم آميختند، لاکلا و موف هستند. نظريه اين دو يعني تحليل گفتمان در حوزه جامعه شناسي رهگشا و ثمربخش است. زيرا معنا در بستر گفتماني سوسور و نظريه اجتماعي اين دو ارتباط تنگاتنگي با يکديگر دارند. لاکلا معتقد است حوزه اجتماع به نحوي همان نظام نشانه شناختي است که در آن مبارزه بر سر تعريف نشانه ها و تلاش براي تثبيت معنا جاري و ساري است. کار ويژه اصلي نظام نشانه شناسي اجتماعي باز تعريف جهان به شيوه خودش است. در اين جهان تعريف شده، سوژه ها و گروه هاي اجتماعي هويت مي يابند. براي هويت يابي سوژه ها و گروه هاي اجتماعي، اين نظام نشانه شناسي اجتماعي، حوزه هاي اجتماعي را به قطب هاي متخاصم تبديل مي نمايد. در اين بستر، نشانه ها در قالب دال و مولول خودنمايي مي نمايد و اجتماع عرصه مبارزه براي تعريف و تثبيت معنا مي گردد. در نتيجه، زندگي فردي و اجتماعي انسان ها در سيطره نظام هاي معنا بخش قرار مي گيرد و آن نظام هاي معنا بخش هستند که حقيقت ساز مي گردند. يعني به شيوه خاص خود حقيقت را تعريف مي نمايند. پس نسبي هستند و مطلق نمي باشند؛ احتمال دارد حقيقت در زير سيطره نظام معناشناسانه روزي در معرض تغيير قرار گيرد. در واقع، اين نظام معناشناسانه بر اين باور است که حقيقت ابدا ثبات ندارد و همواره احتمال تغيير آن مي رود.

 نسخه قابل چاپ