مقالات علوم سیاسی

اين مقاله به بررسي مقبوليت، مشروعيت و ارتباط آنها با كارآمدي روحانيت در ايران و منزلت آنان نزد جوانان مي پردازد. چارچوب نظري اين مطالعه مبتني بر نظريه نخبه گرايي است و فرضيه اين تحقيق بيان مي دارد كه كارآمدي و ناكار آمدي حكومت بر مقبوليت و آنگاه بر مشروعيت حكومت در نزد جوانان تاثيرگذار بوده و اين امر از طريق مقولاتي چون عمل گرايي، پيشرفت، موفقيت عملي، منطق گرايي ناشي از ساختار اجتماعي محقق مي گردد. برداشتي منقح نشده از يگانگي دين و سياست سبب تسري هر چه بيشتر ديدگاه اداري- دولتي پدرسالار مي شود كه طي آن دولت حتي علي رغم خواست خود، مسوول همه چيز مي شود و اين در حالي است كه دولت قادر به پاسخ گويي به تمامي چالش هاي پيش رو نيست. اين عدم توانايي كه به صورت ناكار آمدي متجلي مي شود، بيش از هر چيز مقبوليت و مشروعيت روحانيت و منزلت آن را به چالش مي كشد.

 نسخه قابل چاپ