مقالات علوم سیاسی

منطقه خليج فارس از نگاه تئوري پردازان و استراتژيست هاي روابط بين الملل از مهم ترين و حساس ترين نقاط جهان محسوب مي شود. اهميت روزافزون انرژي نفت و گاز در معادلات اقتصاد جهاني و موقعيت ژئواستراتژيک خليج فارس از عمده مباحثي است که بر نقش قابل توجه اين منطقه از جهان در معادلات جهاني افزوده است. از جمله مباحثي که در ارتباط با اين منطقه تاکنون مورد توجه کشورهاي منطقه و قدرت هاي جهاني بوده، بحث ضرورت تامين امنيت اين منطقه مي باشد كه هم دغدغه قدرت هاي بزرگ و ذي نفع در اين منطقه و هم براي کشورهاي منطقه حائز اهميت است. بدون شک اين مساله که بيش از 90 درصد درآمد ساليانه کشورهاي حاشيه خليج فارس از فروش انرژي و به ويژه نفت خام به دست مي آيد، ضرورت تامين امنيت منطقه را بيشتر نمايان مي سازد. جمهوري اسلامي ايران نيز به عنوان يک قدرت منطقه اي نقش تاريخي و تعيين کننده اي در تامين امنيت منطقه خواهد داشت. نوشتار حاضر بر آن است با پرداختن به آنچه در چشم انداز برنامه پنجم توسعه کشور مورد توجه قرار گرفته است، و همچنين مباحثي چون پيشرفت هاي سال هاي اخير ج. ا. ايران در زمينه هاي مختلف اقتصادي، فني، نظامي و ... به ويژه به دست آوردن توانمندي بومي و ملي دانش هسته اي، نگاهي جديدتر به مبحث الگوي امنيت منطقه اي در خليج فارس داشته باشد. سوال اصلي اين نوشتار آن است که اولا در برنامه پنجم توسعه چه دستورالعمل ها و اصولي وجود دارد که بر اساس آن بتوان اين موضوع را با ايجاد يک رژيم امنيتي پايدار در منطقه تطبيق داد و ثانيا تحول در مفهوم امنيت بين الملل چه تاثيري بر ايجاد يک الگوي امنيتي با ثبات در منطقه خليج فارس داشته است و آيا مي توان بر اساس تحولاتي که در عرصه امنيت بين الملل و به تبع آن الگوهاي امنيت منطقه اي و بين المللي ايجاد شده، بر اساس تئوري سازه انگاري و تاکيد بر اعتماد سازي و اصلاح افکار، برداشت ها و نگرش هاي امنيتي شکل گرفته کشورهاي منطقه نسبت به جمهوري اسلامي ايران، اقدام به ايجاد الگوهاي امنيتي با ثبات در منطقه خليج فارس نمود.

 نسخه قابل چاپ