مقالات علوم سیاسی

خداوند تعالي، نوعِ انسان را ـ فارغ از هر نژاد و مذهب ـ گرامي داشت و فرشتگان مامور شدند در مقابل کرامت انساني به سجده درآيند و از اينجا بود که ماهيت واحد انساني شکل گرفت. اين برابري ماهيت انسان در نظام خلقت، برابري او را در نظام سياسي رقم زد و در نتيجه «برابري هاي سياسي ـ اجتماعي» را براي او به دنبال آورد. اين برابري ها عمدتا در پنج مورد خلاصه مي شوند که عبارتند از: 1) برابري مردم در نگرش حاکمان؛ 2) برابري مردم در رفتار حاکمان؛ 3) برابري مردم و حاکمان؛ 4) برابري در امکانات و امکان ها و 5) برابري صاحبان اديان مختلف. دو اصل «شفافيت و تقدم آسيب مندان اجتماعي»، ضمانت اجرا و صحت اجراي اين برابري ها هستند. تنها ملاک برتري انسان ها تقواست که به تصريح امام علي (ع) اجر و پاداش آن روز قيامت نزد خداست و هيچ امتيازي در حوزه حقوق سياسي ـ اجتماعي به دنبال ندارد.
پس از اين مرحله، در حوزه سياست و اجتماع، به لحاظ توان، تلاش و استعداد، ما با انسان هاي متفاوتي روبه رو هستيم و از آنجا که حق برابر براي انسان هاي برابر است و در اينجا انسان ها متفاوت مي شوند، ضرورتا بايد نابرابري هايي در عرصه اجتماع شکل گيرد که شرط مشروعيت اين نابرابري ها، عادلانه بودن آنهاست. به موجب اين شرط، برابري هاي سياسي ـ اجتماعي با عبور از قاعده «مردم به ميزان عدالت در حق يکسانند»، در قالب نابرابري هاي عادلانه تداوم مي يابد.

 نسخه قابل چاپ