مقالات علوم سیاسی

در جهاني که صداي جهاني شدن و پيشرفت صنعتي و تکنولوژي، پر آوازه ترين صدايي است که طنين انداخته، خليج فارس همچنان به عنوان منطقه ممتازي، از لحاظ باارزش ترين منابع استراتژيکي قلمداد مي شود. بندرگاه هاي خليج فارس به عنوان بزرگ ترين منابع جهاني، مرکز اصلي توليد نفت و گاز طبيعي جهان هستند. اين اهميت موجب شده اين منطقه به مرکز تنش بين المللي تبديل شده و حضور قدرت هاي بزرگ موجب ناامني خليج فارس شود.
ايالات متحده منافع زيادي را از اشغال نظامي عراق دنبال مي کند: دستيابي به منابع انرژي ارزان قيمت خليج فارس، جلوگيري از تسلط قدرت هاي ديگر بر منطقه و ايجاد امنيت براي دوستان و متحدان منطقه اي خود. از اين ميان، تامين جريان آزاد و پايدار نفت از اين منطقه به ساير نقاط جهان از منافع اوليه و اساسي آمريکا در خليج فارس محسوب مي شود. عدم تمايل آمريکا به خروج از عراق در راستاي تحقق همين منافع است.
منطقه خليج فارس، در سطح داخلي با درگيري هاي بين دولتي، رقابت هاي قومي، بنيادگرايي اسلامي، بي ثباتي داخلي و عدم توازن قدرت مواجه است؛ در سطح بين المللي نيز دخالت قدرت هاي خارجي، وضعيت منطقه را متشنج تر نموده است. طرح خاصي لازم است تا خليج فارس را از اين بحران ها رهايي بخشد و ثبات و امنيت منطقه را در آينده تامين و تضمين نمايد. مقاله حاضر ضمن بررسي حضور آمريکا در منطقه و طرح هاي ارايه شده از سوي اين کشور، درصدد است نظم خاصي را براي اين منطقه طراحي کند که امنيت آن را تنظيم و حفظ کند.

 نسخه قابل چاپ