بانک مقالات جغرافیا

در نظام بين الملل، بحران مي تواند منافع و يا هزينه هايي را براي بازيگران ايجادکند. طبعا قدرت هاي بزرگ به دليل نقشي که ايفا مي کنند و يا منافعي که به دست مي آورند، در شرايط تعارضي بيشتر و فراگيرتر قرار مي گيرند. آنان در ازاي هر منازعه به منافع يا هزينه هاي بيشتري در مقايسه با ساير بازيگران نايل مي شوند.
در نظام هاي باثبات، همانند ساختار دوقطبي، هر يک از دو قدرت جهاني مي تواند منافع خود را از طريق همکاري، مشارکت و يا تعارض با بازيگران منطقه اي پي گيري نمايد. از آنجايي که قاعده بازي توسط بازيگران اصلي مورد پذيرش قرار مي گيرد، بنابراين، طبيعي خواهد بود که هزينه هاي توسعه بحران در مقياس ساير ساخت هاي بين المللي محدودتر باشد.
بررسي تئوريک بحران در روابط سياسي ايران و آمريکا نشان مي دهد که اين بحران هم اکنون از چهار مرحله پيدايش، گسترش، کاهش، وآثار، در مرحله سوم قرار دارد. هر يک از طرفين با استفاده از تمامي ظرفيت هاي قابل دسترس، درصدد به حداکثر رساندن منافع خود هستند. مروري بر سطوح تحليلي مساله هسته اي ايران، مفروضات کاهش يک بحران بين المللي و همچنين تنش هاي داخلي در هر يک از کشورهاي طرف بحران، در مجموع حاکي از آن است که در چنين شرايطي، فرصت ها و گزينه هاي فراواني جهت مديريت مطلوب بحران حاضر و حفظ آرمان ها و منافع ملي براي جمهوري اسلامي ايران وجود دارد. هدف از اين بررسي نظري، برداشتن گامي در شفاف سازي فرآيند کاهش بحران ايران و آمريکا است.

 نسخه قابل چاپ