بانک مقالات جغرافیا

طي سالهاي 1377-1378 تا 1379-1380 استان تهران شاهد شديدترين خشکساليهاي‌ دهه‌هاي اخير بوده كه بررسي گستره و تحليل درباره آن لازم است. لازم به ذكر است كه براي اين تحليل استفاده از شاخصهاي خشکسالي مي‌تواند موثر باشد. اين شاخصها در واقع بيان كمي بليه طبيعي خشکسالي بوده تا امکان ارزيابي آن را در مقياسهاي ‌مختلف زماني و مکاني ممکن سازند. در تحقيق حاضر براي پايش خشکسالي اين دوره و تهيه نقشه‌هاي آن از سه شاخص DI، SPI، EDI و تکنيک سيستم اطلاعات جغرافيايي GIS استفاده شده و به اين منظور اطلاعات 43 ايستگاه در سطح استان به كار رفته است. نتايج نشان داد كه DI نسبت به بارندگي نوسانهاي شديدي داشت، ضمن اينكه هماهنگي زماني و مکاني مناسبي بين نتايج آن قابل مشاهده نمي‌باشد. همچنين شاخصSPI  در مقياس ماهانه واکنش کافي به کمبود ريزشها از خود نشان نمي‌دهد. اما شاخص جديد EDI  در مجموع عکس‌العمل مناسبي را نسبت به خشکساليها داشته و پيوستگي منطقي بين نتايج آن قابل مشاهده است.

 نسخه قابل چاپ