بانک مقالات جغرافیا

منشات نويسي يا نامه نگاري كه در قديم به آن ترسل نيز مي گفته اند از لوازم مهم در امور ديواني (دولتي) حاکمان و فرمانروايان بزرگ و محلي به شمار مي رفته و به عنوان يكي از فنون نويسندگي در فرهنگ و ادب فارسي، جايگاه ويژه اي داشته و سابقه ديرينه اي دارد.
با نفوذ زبان و ادبيات فارسي در شبه قاره و حمايت بي دريغ پادشاهان هند از نويسندگان و شاعران فارسي زبان، آثار فراواني به زبان فارسي در آن سرزمين تحرير شد؛ از جمله منشات نويسي فارسي به گونه اي چشمگير مورد توجه اديبان و منشيان قرار گرفت. سبك اين آثار بيشتر مصنوع، همراه با سجع، آراسته به صنايع لفظي و معنوي، استفاده از اشعار فارسي و عربي در ضمن نثر، مي باشد.
اثر حاضر از مولفي گم نام در قرن يازدهم است و تنها نسخه آن به شماره 16170 در کتابخانه مجلس شوراي اسلامي نگهداري مي شود که نگارنده تلاش نموده اين اثر را با روش قياسي تصحيح نمايد.
بعد از بررسي ها مشخص گرديد که اين اثر نيز داراي خصوصياتي همچون ديگر آثار منشيانه مي باشد از جمله: داراي 129 آيه قرآني، 319 بيت فارسي، 173 بيت عربي است و نيز بسامد بالاي آرايه هاي: تشبيه، سجع، کنايه، جناس، استعاره، تضاد و مراعات نظير در اين اثر درخور توجه است. همچنين تنيدگي نوشته هاي متن با آيات، اشعار و امثال از ديگر محاسن اين اثر مي باشد.

 نسخه قابل چاپ