بانک مقالات جغرافیا

بافت هاي قديم شهري، آثار گران بهايي هستند که نوع فرهنگ، معماري و ايدئولوژي حاکم بر سازمان فضايي شهري در دوران هاي مختلف را به نمايش مي گذارند. انقلاب صنعتي، رشد تدريجي و ارگانيکي شهرها را تسريع بخشيد و موجب بسط شهر به زمين هاي اطراف شد. هم زمان با انقلاب صنعتي، در حالي که شهر از درون تهي مي شد، توسعه نامنظم شهري باعث کشيدگي شهر به طرف اراضي پيرامون شده بود. محلات سنتي، مخصوصا در کلان شهرهاي کشورهاي در حال توسعه، با عدم تعادل بين ظرف (بافت قديم) و مظروف (ساکنين) روبرو هستند. معرفي و تحليل الگوهاي شهرسازي جديد در ساماندهي و بهسازي محله سنتي"سرخاب" و کمترين ميزان مداخله کالبدي، از جمله اهداف اين تحقيق است. نوشتار حاضر مي کوشد تا فرضيه "در ساماندهي و بهسازي محله سنتي سرخاب، براساس الگوي شهرسازي جديد" را مورد ارزشيابي و تحليل قرار دهد. از نظر هدف پژوهشي، مقاله حاضر جزو تحقيقات کاربردي محسوب مي شود. در جمع آوري اطلاعات، از روش هاي کتابخانه اي، اسنادي و ميداني استفاده شده است. از نتايج تحقيق مي توان به کارايي الگوهاي شهرسازي جديد در ساماندهي محله سرخاب، رشد درون زاي شهري، ارتقاي ويژگي هاي فيزيکي و کارکردي از طريق تزريق عناصر جديد شهري، افزايش هويت محله اي، افزايش سرانه خدمات شهري و جلب مشارکت ساکنان محله مورد مطالعه اشاره نمود.

 نسخه قابل چاپ