بانک مقالات جغرافیا

خندق ها از پيچيده ترين اشکال خطي هستند که تحت عوامل کنترل کننده مختلف، طي چندين مرحله، و در طول زمان، تحول و رشد مي يابند. فعاليت فرآيندهاي طبيعي که منجر به زايش خندق مي شوند، معمولا در اثر کشت غير اصولي، سيستم هاي آبياري، چراي مفرط، جاده سازي، تغييرات کاربري و تغييرات اقليمي، تشديد مي گردند. منطقه مورد مطالعه که از محدوده مستعد به زايش خندق ها مي باشد، به سبب دخالت عوامل انساني، فعاليت چنين پديده هايي به مرحله بحراني و خطرناک رسيده است. در اين مقاله سعي شده است که اثرات عوامل مختلف انساني و طبيعي، بر روي فرسايش خندقي در روي شيب هاي مختلف، مورد مطالعه قرار گيرد. مطالعات نشان مي دهد که شيب و مساحت حوضه هاي زهکشي بالادست هر خندق، عامل اصلي در تمرکز آب هاي جاري و تعيين کننده حد آستانه براي پديد آمدن خندق ها است. به همين دليل در اين مطالعه، نقش اين دو پارامتر با استفاده از داده هاي جمع آوري شده بررسي و رابطه S=0.407A^4.54857 به دست آمده است. علاوه بر رابطه مذکور، رابطه S=A^0.4 نيز در منطقه مورد مطالعه، بررسي و مقادير آن از 4،04  تا 21.32 به عنوان آستانه هاي برش بالا براي زايش خندق و طويل شدن آن، حاصل شده است. نتايج حاصل تحليل هاي رگرسيوني نيز نشان مي دهند که در بين پارامترهاي مختلف توپوگرافي، طول دامنه و اختلاف ارتفاع، در طويل شدن خندق هاي منطقه، نقش اساسي ايفا مي کنند. مشاهدات ميداني و تحليل نمونه اي از خاک هاي جمع آوري شده، حاکي از اين است که بيشتر خندق هاي بزرگ و عمده منطقه بر روي آبرفت هاي قديمي توسعه يافته اند.

 نسخه قابل چاپ