بانک مقالات جغرافیا

ميزان و چگونگي توزيع خدمات شهري مي تواند نقش موثري در جابه جايي فضايي جمعيت و تغييرات جمعيتي در مناطق شهري داشته باشد و از آنجا که يکي از معيارهاي توسعه پايدار شهري توجه به توزيع متوازن جمعيت است، لذا توزيع خدمات شهري بايد به گونه اي باشد که عدالت فضايي را برقرار نمايد. در اين پژوهش به صورت موردي (مناطق شهر اصفهان در ارتباط با 14 نوع خدمات شهري در يک دوره زماني 10 ساله) مورد بررسي قرار گرفته است. اهداف اين مقاله شامل شناسايي روند تعادل جمعيتي در مناطق شهر اصفهان و شناخت اثرات توزيع خدمات در برهم خوردن تعادل جمعيتي مناطق مي باشد.
مقاله بر اين فرضيات استوار است که پراکنش جمعيت در سطح مناطق شهر اصفهان متعادل نيست و اين امر، رابطه اي مستقيم با توزيع خدمات شهري دارد. براي آزمون فرض اول از ضريب آنتروپي و براي آزمون فرض دوم از مدل تبديل کوييک استفاده شده است.
نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد که جمعيت در سطح مناطق شهر اصفهان به صورت متعادل، پراکنده نشده است و طي دوره هاي 1373 تا 1378 و 1378 تا 1383 اين روند نامتعادل تر نيز شده است. در ضمن توزيع خدمات در سطح مناطق شهر اصفهان بر اساس شاخص ويليامسون توزيع نامتوازني است و اين امر بر مهاجرت هاي درون شهري تاثيرگذار بوده است.

 نسخه قابل چاپ