بانک مقالات جغرافیا

فراهم نمودن زمينه برخورداري از خدمات مختلف رفاهي و زيربنايي، تسهيلات اجتماعي، فرهنگي و بهداشتي از اساسي ترين شاخص هاي برنامه ريزي در هر واحد برنامه ريزي و بويژه مناطق روستايي است. هدف از انجام اين پژوهش بررسي درجه توسعه يافتگي مناطق روستايي استان سيستان و بلوچستان براي سطوح شهرستان و بخش، در دو مقطع زماني 1385 و 1375 مي باشد. بر همين اساس 35 شاخص توسعه در 5 گروه شاخص هاي؛ جمعيتي، زيربنايي، اقتصادي، اجتماعي- فرهنگي و بهداشتي- درماني تعريف و به روش تاکسونومي عددي مورد تحليل قرار گرفته است. نتايج حاصل از تحليل يافته ها بيانگر آن است که در دهه 1375 اغلب روستاهاي استان در طبقه مناطق نيمه توسعه يافته و توسعه نيافته قرار داشته اند، بطوري که تنها 14 درصد از روستاهاي استان در نقاط برخوردار و 86 درصد در محدوده نيمه توسعه يافته و توسعه نيافته بوده اند. علاوه بر آن شکاف توسعه اي بين شهرستاني و بين بخشي نيز در آن مشهود است. توسعه نواحي روستايي استان در مقطع زماني 1385 به جز در شهرستان زابل و بخش هاي تابعه آن، در ساير شهرستان ها و بخش ها نشان دهنده آن است که اين روند رو به رشد بوده است. بطوري که در اين سال، 54 درصد روستاها در طبقه توسعه يافته، 30 درصد در رديف نيمه توسعه يافته و 16 درصد هم در طبقه محروم قرار گرفته اند. با اين وجود نتايج تفصيلي تر مبين عدم توازن در اين رشد مي باشد؛ بطوري که تغيير جايگاه و رتبه توسعه افتگي روستاها، عمدتا شامل بخش هاي مرکزي شهرستان ها بوده است. در واقع اين عدم توازن بويژه منجر به اختلاف وضعيت توسعه يافتگي مناطق روستايي بخش مرکزي هر شهرستان با ساير بخش هاي آن شده است. اين مهم بيانگر پابرجا بودن عدم تعادل هاي منطقه اي و در عين حال عدم توزيع يکنواخت امکانات در منطقه مي باشد.

 نسخه قابل چاپ