بانک مقالات جغرافیا

بحران آب يکي از مهمترين مشکلات و مسايل بحران هاي موجود در مديريت جوامع انساني و محيط زيست محسوب مي گردد که تقريبا تمامي ارکان وجودي توسعه در سطوح بين المللي، منطقه اي، ملي و ناحيه اي را تحت تاثير خود قرار داده است. عوامل موثر در ايجاد بحران مذكور داراي دامنه وسيع طبيعي (هيدرو كليماتولوژي و..) و انساني (مديريتي، مصرفي و...) است. محدوديت منابع آب ناشي از رخداد خشکسالي هاي متوالي، يکي از مهمترين معضلات استان سيستان و بلوچستان است. در ا ين مقاله کوشيده ايم با بررسي شدت خشکسالي و ناحيه بندي آن در محدوده استان، چگونگي رخداد خشکسالي و شدت هاي آن را مشخص کنيم. در بررسي خشکسالي استان سيستان و بلوچستان از روش آماري شاخص درصد نرمال استفاده گرديد. بر اساس مطالعه مذكور بين 36 تا 52 درصد از سال هاي (2005-1975) مورد بررسي ميزان بارش بيش از ميانگين، 10 تا 23 درصد در آستانه خشکسالي، 3 تا 13 درصد خشکسالي ضعيف، 6.7 تا 23 درصد خشکسالي متوسط، 6 تا 20 درصد خشکسالي شديد و 6.7 تا 23 درصد خشکسالي است. همچنين، شدت هاي محاسباتي ايستگاه هاي چابهار، کنارک، خاش و زاهدان در توزيع لوگ نرمال، زابل و زهک در توزيع نرمال، ايرانشهر در توزيع و يبول و سراوان در توزيع نمايي، داراي بهترين برازش بوده، بر اساس شاخص مذکور استان با استفاده از روش تحليل خوشه اي داراي سه پهنه است.

 نسخه قابل چاپ