بانک مقالات جغرافیا

وضعيت تراکم در شهرهاي بزرگ از جمله اصفهان، با افزايش جمعيت و بدون توجه به آثار اجتماعي، اقتصادي، فضايي - کالبدي و زيبايي شناختي، مسايل و مشکلاتي را به وجود آورده که توجه برنامه ريزان شهري را به خود جلب کرده است. پژوهش حاضر به دنبال دستيابي به يک الگوي منطقي از تراکم ( کاربري، ارتفاعي و جمعيتي ) در شهر اصفهان و تاثير آن بر آسيب پذيري ناشي از زلزله با رويکرد فازي صورت گرفته است. پژوهش از نوع کاربردي، روش پژوهش بر اساس مدل استنتاج فازي و روش جمع آوري داده ها به صورت اسنادي است. اهداف اين پژوهش، شامل؛ شناسايي وضعيت تراکم جمعيتي، تراکم کاربري و تراکم ارتفاعي ( ساختماني ) در مناطق شهر اصفهان و کشف ارتباط بين ميزان تراکم هاي شهري و آسيب پذيري ناشي از زلزله در شهر اصفهان است. نتايج حاصل از پژوهش نشان مي دهد که در بررسي وضعيت تراکم شهري، در نظر گرفتن رابطه بين سه نوع تراکم جمعيتي، ارتفاعي و کاربري الزامي است. همچنين، رويکرد فازي در نرمال سازي داده هاي مربوط به تراکم هاي شهري، يکي از بهترين رويکردها محسوب مي شود. بيشترين ضريب در بخش آسيب پذيري لرزه اي به ترتيب مربوط به تراکم هاي کاربري و جمعيتي است؛ به عبارت ديگر، ادامه روند فشردگي شهر در مناطق خاص و نيز گرايش شهروندان به سکونت در همان مناطق، بدون توجه به توزيع متعادل، ميزان آسيب پذيري لرزه اي را افزايش مي دهد. در نهايت، مناطق 1 و 6 شهر اصفهان به ترتيب بالاترين ميانگين رتبه تراکم را دارند؛ به عبارت ديگر، عمده تراکم هاي جمعيتي، کاربري و ارتفاعي در اين مناطق است.

 نسخه قابل چاپ