بانک مقالات جغرافیا

هنگامي که مسايل و معضلات شهري لاينحل جلوه مي کنند و سرنوشت آتي شهر با وضعيتي حاد روبرو مي گردد، از بحران شهري سخن به ميان مي آيد. اصطلاح بحران شهري داراي سرشت و کيفيتي همچون انحطاط شهري است. شهرها از آغاز تاريخ شکل گيري خود با معضلاتي، همچون تراکم، حاشيه نشيني، ناآرامي اجتماعي و سوء مديريت در شهرگرداني دست به گريبان بوده اند. با اين وجود، کارشناسان و تحليلگران مسايل شهري تنها از نيمه دوم سده 20 م، شهرها را در معرض فرسودگي و افول معرفي کرده، و تنها از دهه 1960 م و 1970 م، آنها را در معرض بحران شهري بشمار آورده اند. مسايل شهري در ايالات متحده براي نخستين بار در شهرهاي صنعتي اواخر سده 19 م پديدار و مطرح شد. شهرهاي صنعتي در ساير کشورها، برخلاف شهرهاي ايالات متحده، درگير شورشهاي نژادي و معضلات مالي نبودند، هر چند بسياري از آنها - بويژه در بريتانيا - دچار ورشکستگي و فروپاشي واحدهاي کارخانه اي بودند. جنبش ضدشهرنشيني، بويژه در ايالات متحده، به صورت يک عينيت اجتماعي درآمد و حومه گرايي به عنوان بديلي ممکن مطرح گرديد. در همين هنگام بود که مفهوم بحران شهري به صورت اصطلاحي براي سنجش شهرهاي متعارف مطرح گرديد.

 نسخه قابل چاپ