بانک مقالات جغرافیا

با اينکه بلاياي طبيعي از جمله سيل در ايران از پيشينه طولاني برخوردار است اما، خطر سيل در مناطق روستايي در طي دهه هاي اخير به طور نگران کننده اي افزايش يافته، شايد علل افزايش اين خطر را بتوان ناشي از تغيير دخالت ها و فعاليت هاي بشري در ساختارهاي اکولوژيکي محيط پيرامون، افزايش جمعيت در دشت هاي سيلابي، جنگل زدايي و. .. دانست. مديريت کردن اين بلاياي طبيعي در هر دوره اي با توجه به سطح توسعه يافتگي جوامع، با استفاده از دانش علمي و تجربي انجام شده است. در واقع با استفاده از الگوهاي مديريت برنامه ريزي علمي به ويژه مديريت مشارکتي توانسته است تا حدودي به تغيير رفتار مديران و مردم روستايي نسبت به محيط پيرامون خود بپردازد و همچنين با استفاده از توانمندي ها و تجارب آنها در مديريت سيل بهره جويد. در اين ميان در مورد پديده سيل و وقوع آن در دهه هاي اخير الگوي جديدي از اين نوع مديريت تلاش کردن ضمن توجه به مديريت سازه اي، مديريت غيرسازه اي نيز مد نظر قرار دهد. روستاهاي منطقه مورد مطالعه در حوزه گرگانرود نيز دائما تحت تاثير سيل مي باشد که از طريق پهنه بندي با مدل Hec-GeoRAS در محيط GIS سه پهنه در معرض سيل (کم، متوسط و بالا) شناسايي شد و از هر پهنه 10 روستا و از هر روستا 10 پرسشنامه و در مجموع 300 نمونه به صورت تصادفي تکميل گرديد و در بين مسوولين نيز از بين نهادهاي متولي امر مديريت سيل در استان 50 نفر به عنوان مسوولين انتخاب شدند. بنابراين مقاله حاضر در صدد مطالعه نگرش مردم روستا و مسوولين نسبت به مشارکت و ميزان تاثير و کارآيي آن در کاهش آثار سوء مخاطره ناشي از سيل مي باشد. که در اين جهت از سه بعد اقتصادي، اجتماعي و محيطي، مشارکت روستاييان در سه دوره قبل، حين و بعد از وقوع سيل با روش شناسي کتابخانه اي، توصيفي و تحليلي آماري بر اساس پرسشنامه با پايايي 8142.0 مد نظر قرار گرفت و نتايج حاصل از تحقيق بيانگر تمايل مردم و مسوولين به مشارکت در مديريت سيلاب در دوره قبل از وقوع سيل است.

 نسخه قابل چاپ