بانک مقالات جغرافیا

کارکرد توريسم بعنوان يک صنعت، در ايران به نيم قرن اخير بر مي گردد. در دوره معاصر، تحولات زير ساختي منجر به تحولات اقتصادي- اجتماعي در جامعه ايراني گرديد، که صنعت توريسم نيز رنگ و بويي تازه به خود گرفت، ليکن هنوز حرکت آن بطي و کند بود. پس از تحولات دهه 1340 رفته رفته بر دامنه کارکردهاي توريسم نيز در ايران افزوده شد. وقوع جنگ اعراب و اسراييل در سال 1973 و افزايش قيمت نفت که منجر به توسعه هر چه سريعتر شهر نشيني و شکل گيري لايه هاي مياني (بورژوا) در جامعه ايراني گرديد نيازهاي جديد گردشگري و گذران اوقات فراغت خارج از منزل را در جامعه دامن زد. اوج گردشگري در ايران را در دهه هاي 1357-1340 شاهديم اما پس از آن با وقوع انقلاب اسلامي 1357 و متعاقب آن جنگ تحميلي عراق عليه ايران تا پايان جنگ با دوره رکورد و افول صنعت گردشگري در ايران مواجه ايم. ليکن با اجراي برنامه هاي اول، دوم و سوم توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي در ايران (1383-1368) مجددا بسياري از زير ساختهاي اقتصادي و فرهنگي بازسازي و بعضا بيش از گذشته بسط و گسترش يافت و تا حدودي بر تحرک و پويايي صنعت گردشگري نيز در ايران افزوده شد؛ در برنامه چهارم توسعه اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي کشور به لحاظ اهداف و کارکردها بيش از گذشته به صنعت توريسم توجه شده و مقرر است که تا پايان برنامه (1388) جذب توريست خارجي به کشور به بيش از 20 ميليون نفر برسد. اين تحولات کارکردي و ساختاري نشان دهنده مرحله گذار شتابان در صنعت گردشگري ايران و جهش اساسي در آن مي باشد.

 نسخه قابل چاپ