بانک مقالات جغرافیا

زاگرس يكي از فعال ترين مناطق لرزه خيز ايران است. از موضوعات اصلي براي پهنه بندي خطر زمين لرزه در اين پهنه لرزه خيز، تحليل عكس العمل واحدهاي زمين شناسي در برابر نيروهاي زلزله مي باشد. در مطالعه حاضر كه در منطقه شيراز صورت گرفته است، تحليل رفتار سازندهاي زمين شناسي در مقابل گسلش و وقوع زمين لرزه بوده است. به همين منظور از لايه هاي سازندهاي زمين شناسي، كانون هاي زلزله هاي تاريخي و سده بيستم استفاده شده و با بهره گيري از توان سيستم اطلاعات جغرافيايي ارتباط سازندهاي زمين شناسي با متغيرهاي فوق الذكر تحليل گرديده است. نتايج اين مطالعه نشان داد كه سازند آهكي آسماري داراي حداكثر تراكم گسل خوردگي بوده و سنگ هاي آسماري تفكيك نشده داراي حداكثر طول گسل خوردگي هستند. فراواني رخدادهاي لرزه اي نيز در رسوبات كواترنر بيش از سازند آسماري و سنگ هاي آسماري جهرم بوده است. پس از تحليل رفتار سازندها در برابر نيروهاي لرزه اي به هر يك از آنها وزن مناسب داده شده و نقشه پهنه بندي خطر زمين لرزه در پنج گروه بر اساس مقاومت سازندها تهيه گرديد.