پاسخ به:بانک مقالات جغرافیا
جمعه 1 اردیبهشت 1391 12:26 PM
| 2 : برنامه ريزي و آمايش فضا (مدرس علوم انساني) پاييز 1388; 13(3 (پياپي 62)):31-53. |
| تحليل امکانات و محدوديتهاي ژئومورفولوژيک در انتخاب محورهاي توسعه شهري (نمونه موردي: شهر داراب) |
| شايان سياوش*,پرهيزكار اكبر,سليماني شيري مرتضي |
| * گروه جغرافيا، دانشگاه تربيت مدرس، تهران، ايران |
|
هدف از پژوهش حاضر، شناخت پديده ها و فرايندهاي ژئومورفولوژيک موثر بر توسعه شهري و امکانات و محدوديتهايي است که اين عوامل براي توسعه شهري فراهم مي کنند. به دليل وجود تنگناهاي ژئومورفولوژيک در جهات مختلف توسعه شهر داراب که در جنوب شرقي استان فارس واقع شده، اين شهر بعنوان نمونه موردي، مطالعه شده است. در مطالعه پديده ها و فرايندهاي ژئومورفولوژيک فعال در منطقه و محدوده شهر داراب، با استفاده از مطالعه ميداني و اسنادي و بررسي عکسهاي هوايي و نقشه هاي شهر و منطقه، سعي شده است که فرصتها و محدوديتهاي ژئومورفولوژيک موجود در جهات مختلف توسعه شهر داراب مشخص و درنهايت مناسبترين محور براي توسعه آينده شهر تعيين شود. نتيجه بررسيها نشان مي دهد که شهر داراب براي توسعه آتي در تمامي جهات با محدوديت فرايندهاي مختلف ژئومورفولوژيک مواجه است، اما فرايندهاي مربوط به آبهاي سطحي و شيب مهمترين فرايندهاي محدودکننده توسعه شهر هستند. بيشترينه اين محدوديتها در جنوب و جنوب غربي و کمترينه آنها در شرق شهر وجود دارد. بنابراين با توجه به لزوم توسعه شهر و محدوديتهاي جدي که در جهات ديگر براي گسترش شهر داراب وجود دارد، در حال حاضر بطور نسبي مناسبترين جهت براي توسعه، زمينهاي واقع در شرق شهر است. |
| كليد واژه: ژئومورفولوژي شهري ژئومورفولوژي و برنامه ريزي، داراب، برنامه ريزي، شهري |
 |
|
نسخه قابل چاپ |
