بانک مقالات علوم اجتماعی

کاروان سراها بناهايي اند که جهت اسکان موقت و استراحت کاروانيان در مسير راه ها ايجاد شده و تحت تاثير تحولات اخير در عرصه حمل ونقل و ارتباطات، کارآيي خود را از دست داده و به ويرانه هايي بدل شده اند. پيشينه وجود اين بناهاي امن در ايران به زمان هاي دور برمي گردد و حتي بنا به اظهار نظرهاي مورخان مي توان ايران را خاست گاه اين گونه از بنا به حساب آورد.

طرح و نقشه کاروان سراها در طي قرون متمادي دست خوش تغييرات چنداني نشده اند و اساس آن ها شامل ايجاد باره بندها و فضاهاي اطاق مانندي است که پيرامون حياط وسط ساخته شده و تنها يک ورودي دارند. کاروان سراها را مي توان حاصل انديشه ايرانيان باستان و از اين رو، تبلوري از بخشي از فرهنگ اين مرز و بوم دانست. بدين ترتيب مطالعه هر چه بيشتر اين بناها، شناخت ما را نسبت به زيرساخت هاي فرهنگي مان غني تر مي کند. بررسي کاروان سراها در عصر صفوي از آن جهت داراي اهميت است که اين دوران حاوي ويژگي هاي منحصر به فردي است که از بارزترين آن ها فعاليت فراوان عمراني در زمينه راه ها و به ويژه ساخت اين بناهاست.

 نسخه قابل چاپ