بانک مقالات علوم اجتماعی

حافظ و خاقاني، دو شاعر بلند آوازه ادب فارسي، داراي دو سبک متفاوت شعري هستند. خاقاني، آفريدگار قصيده و حافظ، خداوندگار غزل است. با آن که خاقاني را غزلياتي بسيار روان و دلکش است؛ اما شهرت او، دست کم تا به امروز، بيشتر بر قصايد غرا و بلندش، استوار است. حافظ پس از سعدي و خواجوي کرماني، بيشترين تاثير را، در وجود مختلف از وزن، قافيه، رديف، کلمات و ترکيب ها، صنايع، آرايه هاي ادبي و مضامين شعري، از خاقاني پذيرفته است. اين ميزان تاثيرپذيري، از سويي مرتبه والاي خاقاني را در شاعري، در گستره قصيده سرايي و غزل سرايي، و از سوي ديگر، اعجاز هنري حافظ را، در سازگار سازي دو قالب ناهمگون قصيده و غزل مي نماياند. در گفتار حاضر، سعي بر آن است که گوشه هايي از اين همساني ها نموده شود. ذکر اين نکته ضروري است که همه اين همساني ها در پهنه اخذ و اقتباس نيست، بلکه ديدگاه هاي فردي و توارد و تداعي معاني نيز در آنها سهم دارد.

 نسخه قابل چاپ