بانک مقالات علوم اجتماعی

اعتياد پديده اي سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي است که عوامل متعدد فردي و محيطي در گسترش يا کنترل آن تاثير دارد. سو مصرف مواد را رفتاري قابل پيشگيري و وابستگي به مواد را يک بيماري مزمن، عودکننده و قابل درمان دانسته اند (NIDA-2000). از اين رو جوامع مختلف در مراحل متفاوت حيات تاريخي خود، با هدف کاهش بروز يا به تاخير انداختن آن (پيشگيري اوليه)، کاهش شيوع و درمان زودهنگام آن (پيشگيري ثانويه) و کاهش عوارض ناشي از آن (پيشگيري ثالثيه) چاره انديشي کرده، از يک سو سياستهايي را براي تعديل آسيب پذيري در سطوح فردي، خانوادگي و اجتماعي دنبال کرده، از ديگر سو، تاب آوري افراد، خانواده ها و جوامع تقويت مي شده تا با کاهش بار فشار ناشي از آن، چشم انداز روشن تري براي سلامت انسانها و جوامع تصوير شود.

امروز ديگر نه روياي «جهان عاري از اعتياد» را به سر داريم، نه تسليم شده دستها را از آينده تهي مي دانيم، بلکه با پرهيز از ديدگاه «سفيد يا سياه» و با چشماني گشوده مي پذيريم که در کشور ما نيز مثل هر مکان ديگر دنيا اين مشکل اجتماعي وجود دارد. هنر آن است که همپاي زمان، ساز و کاري پويا براي شناسايي ماهيت تغيير پذير و عوامل تاثيرگذار بر روند آن را در پيش گيريم و ميان مباني نظري، پژوهش ها و تجربيات بومي و ميداني در زمينه پديده اعتياد در ايران، راه هاي موثرتر براي تقويت عوامل محافظ و کاهش تاثير عوامل خطر، در سه قلمرو زيستي، روانشناختي و رفتاري، و اجتماعي و محيطي را برگزينيم.

در متون پيشگيرانه آمده است که برنامه پيشگيري از اعتياد هر اجتماع مانند جعبه سياه هر هواپيما، اطلاعات خاص خود را دارد، که داراي رمز و راز ويژه و منحصر به فرد براي آن اجتماع است که طي برنامه کشف مي شود. رمز و راز بسياري که هنوز بر ما گشوده نگشته و در هاله اي از ابهام در انتظار جستجوي ماست.

 نسخه قابل چاپ