بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف اين تحقيق، تعيين شيوع اضافه وزن و چاقي در دانش آموزان پسر 12 تا 17 ساله و رابطه آن با سطح فعاليت بدني است. نمونه هاي تحقيق را 728 دانش آموز تشکيل مي دادند که از مدارس مقطع متوسطه انتخاب شدند. نمونه گيري در دو مرحله انجام شد؛ اول نمونه گيري خوشه اي – تصادفي که چند مدرسه با توجه به موقعيت جغرافيايي انتخاب شدند و سپس دانش آموزان کلاس هاي مختلف به صورت تصادفي به عنوان آزمودني در نظر گرفته شدند که ميانگين و انحراف استاندارد سن، قد، وزن، درصد چربي بدن، وزن توده چربي بدن و توده بدون چربي بدن آنها به ترتيب 14.52±1.2 سال، 161±6.12 سانتي متر و 52.58±14.9 کيلوگرم، 16.4±8.9 درصد، 9.8±8 کيلوگرم و 43.4±10.5 کيلوگرم بود. براي تعيين شيوع اضافه وزن، چاقي، کم وزني و وزن مطلوب از صدک هاي شاخص توده بدني (cut off, BMI) استفاده شد و معيار اضافه وزن برابر با صدک ?BMI?95 صدک 85، چاقي برابر با 95?BMI، وزن مطلوب صدک ?BMI?85 صدک 15 و کم وزني ?BMI صدک 15 در نظر گرفته شد. به منظور تعيين سطح فعاليت بدني آزمودني ها نيز از پرسشنامه فعاليت بدني بک و براي تجزيه و تحليل داده ها، از آمار توصيفي و ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. نتايج تحقيق نشان داد که شيوع اضافه وزن و چاقي در دانش آموزان پسر 12 تا 17 ساله شهر رشت به ترتيب 10.9 و 6.5 و شيوع وزن مطلوب و کم وزني هم به ترتيب 52.8 و 29.9 درصد است. همچنين بين شيوع اضافه وزن و سطح فعاليت بدني رابطه معني داري (r=-0.12) مشاهده شد (P?0.05). بين شيوع چاقي و سطح فعاليت بدني نيز رابطه معني داري (r=-0.13) مشاهده شد (P?0.05).

 نسخه قابل چاپ