بانک مقالات رشته تربیت بدنی

در سال هاي اخير سنگ نوردي در کشورمان به يکي از ورزش هاي جذاب و پرطرفدار بويژه در بين جوانان تبديل شده که شرايط جغرافيايي کشور (اغلب کوهستاني) و پيشرفت هاي فني بويژه ساخت ديوارهاي مصنوعي در آن بي تاثير نبوده است. ولي همزمان با پيشرفت و افزايش علاقه مندي به اين ورزش به صورت غيررسمي گزارش شده که آمار آسيب هاي ويژه اين رشته در بين ورزشکاران افزايش يافته است. هدف از تحقيق حاضر بررسي شيوع صدمات اسکلتي – عضلاني اندام هاي است. به اين منظور در فاصله زماني 3 ماهه، وضعيت آسيب ديدگي 50 سنگ نورد از شهرهاي اردبيل، اروميه، کرمانشاه، نهاوند و همدان با معاينه باليني در نواحي انگشتان، کف دست، مچ، ساعد، آرنج، بازو و کمربند شانه اي ارزيابي شد. پس از جمع آوري اطلاعات و تجزيه و تحليل آنها، مشخص شد نيمي از آسيب ها به انگشتان دست وارد شده و نيم ديگر در ساير نواحي مورد مطالعه تقريبا به طور مساوي توزيع شده بود. از نظر نوع آسيب، کشيدگي ليگامنت جانبي بين بندي فوقاني (PIP) در انگشتان دست، و کشيدگي عضلات خم کننده عمقي (FDP) و سطحي  (FDS)انگشتان دست، کشيدگي قرقره حلقوي  A2و کشيدگي عضلات چرخاننده کتف بيشترين ميزان آسيب ها را شامل مي شوند. همچنين تفاوت معني داري در آسيب ها بين دو گروه از سنگ نوردان باتوجه به درجه صعود آنان به دست آمد. همچنين ارتباط معني داري بين حداکثر درجه صعود و شدت صدمات قرقره حلقوي  A2مشاهده شد.

 نسخه قابل چاپ