بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هنگامي که بخشي از اندام تحت عمل آمپوتاسيون قرار مي گيرد، مفصل واقع در سطح فوقاني محل آمپوتاسيون، براي حفظ و توسعه دامنه حرکتي به تمرينات کششي موثر نياز دارد. تمرينات کششي ايستا و PNF از رايج ترين اين روش ها هستند که عموما در افراد سالم از آنها استفاده مي شود. بنابراين هدف تحقيق حاضر، بررسي و مقايسه دو روش کششي ايستا (S.S) و (HR) PNFبر دامنه حرکتي مفصل زانوي افراد ورزشکار قطع عضو از ناحيه زير زانو است. انتخاب نمونه ها به منظور همسان سازي نمونه ها از نظر طول استمپ از ميان معلولان قطع عضو به صورت گزينشي صورت گرفت. آزمودني ها شامل 19 مرد ورزشکار قطع عضو از ناحيه زير زانو و با ميانگين سني 5±35 و طول استمپ 7±19 بود که به طريق تصادفي به دو گروه تمرينات کششي ايستا به تعداد 9 نفر و گروه تمرينات PNF به تعداد 10 نفر تقسيم شدند. اطلاعات پزشکي _ ورزشي و آنتروپومتريکي آنان جمع آوري و سپس آزمودني ها با پر کردن رضايت نامه داوطلبانه در تحقيق شرکت کردند. تمامي اندازه گيريهاي دامنه حرکتي (ROM) در پيش آزمون و پس آزمون، با روش آزمون باز کردن زانو به صورت فعال (AKET)، با يک آزمايشگر و با انعطاف سنج ليتون انجام گرفت که داراي اعتبار 90% تا 99% است.
برنامه تمريني هر دو گروه شامل 12 جلسه تمرين 20 دقيقه اي مشتمل بر 5 دقيقه رکاب زدن روي دوچرخه کارسنج با بار 50 وات به منظور گرم کردن و سپس تمرينات کششي ويژه هر يک از گروهها بود.
جلسات تمريني گروه اول (S.S) در روزهاي فرد انجام و مشتمل بر 5 نوع حرکت کششي با 4 بار تکرار بوده است.
جلسات تمريني گروه دوم (PNF) در روزهاي زوج انجام و مشتمل بر سه مرحله انقباض ايزومتريک حداکثر،Relaxation و سپس يک انقباض ايزوتونيک حداکثر بوده است.
در پايان جلسات تمرين، پس آزمون انجام و داده هاي مربوط در سطح P?0.95 و با استفاده از نرم افزار آماري SPSS مورد آزمون قرار گرفت. ابتدا از آزمون T همبسته، جهت مقايسه نتايج حاصل از پيش آزمون و پس آزمون در هر گروه استفاده شد و سپس براي مقايسه هر دو گروه کشش ايستا و PNF با يکديگر از روش T استيودنت در سطح P?0.95 استفاده و نتايج ذيل بدست آمد : هر دو برنامه تمريني روش کشش ايستا و PNF(HR) بر دامنه حرکتي مفصل زانو افزايش معني داري را نشان داده است (a=0.05). بين دو روش تمريني کششي ايستا و PNF(HR) در افزايش ROM مفصل زانوي آزمودني ها تفاوت معني داري مشاهده نشد.
تحقيق مذکور تاثير تمرينات انعطاف پذيري را در بهبود دامنه حرکتي مفصل زانوي معلولان قطع عضو نشان داد و بر ضرورت انجام برنامه تمريني کششي ايستا و PNF از سوي مربيان براي بهبود آمادگي جسماني و توانبخشي معلولان قطع عضو تاکيد ورزيد.

 نسخه قابل چاپ