بانک مقالات رشته تربیت بدنی

هدف: براي اينكه فردي كارآفرين ورزشي محسوب شود، بايد شغلي كه ايجاد كرده بر اساس رفع يك نياز جديد باشد و كاري نباشد كه پيش از آن توسط ساير صاحبان مشاغل ورزشي ايجاد شده باشد. هدف از پژوهش حاضر توصيف و مقايسه ميزان آمادگي كارآفريني دانشجويان دختر و پسر تربيت بدني و علوم ورزشي در حوزه ورزش است.
روش: 75 دانشجوي سال آخر مقطع كارشناسي تربيت بدني و علوم ورزشي (M=24.23, SD=3.01) از طريق مقايسه اندازه گيري (ERI) ارزيابي شدند.
يافته ها: نتايج آزمون خي دو مستقل (X)² نشان مي دهد كه رابطه معني داري بين جنسيت و زير مقياس هاي كارآفريني وجود ندارد و نتايج آزمون يكساني t ثابت مي كند كه زنان و مردان آمادگي براي كارآفريني در حوزه ورزش از خود نشان مي دهند. همچنين نتايج آمار توصيفي نشان مي دهد كه 50 درصد آزمودني ها آمادگي خود را براي آغاز كار در 5 سال آينده در حد زياد اعلام كرده اند و 3.43 درصد آزمودني ها اعلام كرده اند كه ميزان سطح مهارتشان براي موفقيت در كارآفريني در حرفه ورزشي در حد متوسط است و 5.4 درصد آزمودني ها نيز معتقدند كه براي كارآفرين شدن موفق در ورزش بايد بسيار بيشتر از آموخته هاي خود بياموزند.
نتيجه گيري: نتايج پژوهش از عدم اختلاف جنسيت در كارآفريني حمايت مي كند.

 نسخه قابل چاپ