بانک مقالات معماری

روند زندگي در خانه هاي سنتي ايران، داراي روح و حيات است. در حقيقت فرهنگ و خصوصيات رواني جمعيت استفاده کننده، عاملي موثر در طراحي محيط مصنوع است. محيط مصنوع الگوي خود را از شرايط فرهنگي پيرامون مي گيرد، لذا محله بندي ها، توسعه و طراحي معابر، فضاهاي محله اي و بين محله اي علاوه بر شرايط طبيعي، معيشتي، بر اساس اعتقادات، سنتها، فرهنگها و قوميتها استوار شده است. در اينجا سعي شده تا نسبت بين خانه و شهر بعنوان بستر و زمينه ( فرهنگي، سنتي، اعتقادي و ...) بررسي شود. بررسي انجام شده در دو بخش آمده است.
بخش اول به بستر و زمينه تاريخي شهرکويري اردستان پرداخته، به طوري که شکل گيري شهر و تعامل خانه با شهر پي گرفته شده در نهايت هماهنگي کامل با بوم منتج شده است. بخش دوم به تغيير مفهوم خانه و شهر در اردستان پرداخته و عوامل ماهوي و ساختاري اين تغييرات بررسي شده است. پيگيري اين مبحث با تغيير نگرش مردم به زندگي و عدم هماهنگي ساختار شهر اردستان با وضعيت فعلي به پايان رسيده است.
از تمامي بحثهاي ارايه شده در اين مقاله آنچه حاصل شده به شرح زير مي باشد:
خانه جزيي از يک شهر بوده و هنگامي که کليت شهر در هماهنگي کامل با خانه باشد، خانه مفهوم واقعي خود را پيدا خواهد کرد. بنابراين اگر، خانه امروزي در شهر امروزي جوابگو نيست، به علت ساختار شهر در جامعه امروز مي باشد و به همين علت، خانه ديروز در شهر ديروز پاسخگوبوده است. لذا ظهور مناسب هر کدام، در شهرهايي که متناسب با آن نيستند، امکان پذير نمي باشد.